no nonsense. geen taboes.

nieuwsbrief?

YES PLEASE!

spanneeeeend...

oeps, fail, probeer nog eens!

welkom in onze sisterhood!

klik hier om meer te weten te komen!

C'EST LA FUCKING VIE

door octavia darko

"Ik ben het product van mijn omgeving. Een soort gefilterd equivalent van mijn naasten, verleden en waarschijnlijk ook van hoe ik de toekomst aanschouw.

Gladjes verliep alles nu ook weer niet. Twee onbeschrijfelijk pijnlijke breuken, 4 operaties, 1 jaar platte rust en thuisverpleging, een paar dwangstoornissen, gescheiden ouders en 10 kilo (mopje, 15 kilo) later zit ik hier weer – om vijf uur ’s ochtends – het één en ander neer te schrijven. Slapeloos. Is het niet een beetje zielig en jammer dat iets of iemand je zo kan neerhalen – als een vlag halfstok of eentje die even niet meer wappert – dat je erover moet schrijven? Verloren glorie. Ik wil wapperen! Laat mij alsjeblief wapperen.

 

Vrij overtuigend gevallen en onbewust nog bezig met opstaan zijn er zo van die dagen dat elke molecule, elke verdomde vezel in mijn lichaam me iets probeert te zeggen. ‘Gij zijt ongelukkig’, ‘Gij zijt een mislukking’. Ik wil zo graag afdwalen naar mijn onderbewustzijn to slap it in the fucking face. Ik zou mijn gedachten in slaap willen wiegen. Geef mij antwoorden. Help mij. Erger nog, ik zou een professionele vragensteller kunnen worden. If that were a thing zou ik rijk zijn, geloof me. Wat als ik weer ziek word? Wat spookt er door zijn hoofd als iemand mijn naam vernoemt? Zou ik dat wel eten, het is nog maar twee dagen goed? Ik moet nog stofzuigen, zou ik niet beter naar huis gaan? Said no one ever en toch verlaat ik soms een feestje – waar bovendien een aangenaam sfeertje hangt – om te gaan kuisen! Zou ik mij wel op die WC zetten? Er is niet genoeg WC papier om op de bril en in de pot te leggen. Ja, ik reken dat uit. Wat als ik oma verlies, dat overleef ik toch niet?

 

Twee jaar geleden stond ik in de rij aan te schuiven voor de populairste attractie in zo’n Spaans waterpretpark. Meaning: ik stond daar al een uur in de rij en voor mij stond een onbekende man met een gigantische mee-eter op z’n rug. Gigantisch. Schandalig, maar geweldig! Ook al heb ik een voorbeeldrol als leidster en stonden er leden naast me, heb ik zonder schaamte en vooral zonder toestemming die puist uitgeduwd. Want, wat als de Spaanse man nee zou zeggen? Hoe ga ik me voelen als ik dat ding er niet uit kan duwen? En bovendien, no hablo espanol. Sorry. Ik kon niet anders en moest het doen. Ik noemde hem El Patron, de puist der puisten (en het verdere vervolg van mijn Spaans avontuur bespaar ik jullie).

 

And so on and so forth: zou ik dat shortje wel aandoen? Want, je kon me ergens vanachter in de rij vinden wanneer ze de schone benen uitdeelden. Help, word ik nu kei hard bekeken? Gaat iemand zo’n sukkeltje gelijk mij ooit graag zien? Vinden mensen mij wel leuk? Zou ik niet nog een extra hobby opnemen – ook al heb ik het nu al immens druk – omdat ik productief moet zijn? Ik neem nooit alleen het openbaar vervoer naar nooit eerder verkende plaatsten. Bang voor het onbekende.

 

Ik heb 99 problemen (pun-intended). 72 daarvan zijn echter strubbelingen met mezelf. Nochtans gemakkelijk te reduceren, daar het vaak imaginaire issues zijn. Dat komt omdat ik van die hypothetische stellingen opmaak die vaak op niets slaan. Logica? Nee. In mijn hoofd echter wel.

 

Wat doe je er aan? Leven met dwangstoornissen, de neiging om productief en perfect te zijn, smetvrees en mijn verleden is alles behalve gemakkelijk. Het probleem ligt vaak bij me zelf. Gemakkelijk op te lossen zou je denken, maar dat is het in dit geval niet. Helemaal niet. Of ik vind de switch gewoon niet. En door het te verbergen – mij als een simpel en gelukkig vogeltje voor te doen – maak ik het allemaal niet simpeler. Bye bye birdie.

 

Vandaag zit ik mentaal op een strand. Een strand met zo van dat roze zand. Daar zit ik neer aan de waterlijn en mijn voetjes kunnen net nog wat water meepikken. Ik ben gefascineerd door de belletjes op het water. Verfrissend. Andere dagen bevind ik me op een kiezelstrand zoals die in Kroatië. Het is veel te warm, waardoor de steentjes vreselijk heet aanvoelen. Ik kan zelf niet ter verfrissing mijn voeten wat dieper in het zand duwen en met mijn teentjes friemelen. Verbrand.

 

Soms is het echt zwart in mijn hoofd. Letterlijk. Dan ga ik gaan slapen in het pikkedonker ergens in de vroege uurtjes en sta ik ’s avonds op. De zon niet gezien. Melancholisch en zeemzoet. En soms schijnt de zon – zalig warm – op mijn wezen. Zoals de eerste zonnestralen die door je gordijnen sijpelen en de start van een mooie dag aankondigen. Door van die dagen – waar alles vanzelfsprekend lijkt met zonnestralen en roze zand – heb ik eindelijk (!) mijn eigen geconstrueerd en krakkemikkig muurtje kunnen doorbreken. Sunny side up!

 

Hey, het is oké om een meesterwerk te zijn en tegelijkertijd een project in ontwikkeling. Juist door die slechtere dagen leer ik de dingen appreciëren. Slecht voelt slecht aan, maar goed voelt juist nog beter aan. Ik nam onlangs weer enkele passies op zoals mijn voorliefde voor literatuur. Ik (her-)las stukken van Japin, Brönte, Eyre … om tot de revelatie te komen dat zij in een wereld met soortgelijke problemen ook de dag doorstonden en hoe mooi konden ze dat wel niet verwoorden. Wat een verademing! Dus nee, erover schrijven is niet zielig, noch jammer. Schrijf, praat, schreeuw, ween, lach, dans en filter. Ongeacht onze problemen zijn we niet alleen. Ik vond daar een stukje troost in. Plots was ik geen mislukking meer. Weg met de schaamte. Iedereen legt een weg af. Een weg die volgens mij ook nooit eindigt. Voor niemand.

 

Voor verdere ontwikkeling en om wat extra ademruimte te creëren lig ik nu en dan eens op de zetel bij een psycholoog. Wel, het is eigenlijk een stoel, maar bon. Je kan ook niet alles alleen oplossen en dan hoeft ook niet. Sinds een paar maanden ga ik af en toe de woensdag op gesprek. Ik verzin geen smoesjes voor mijn onbeschikbaarheid de woensdagvoormiddagen. ‘Ik ga er wat later zijn, want ik ga naar de psycholoog’. Niet meer, niet minder.

 

Ik kan je één ding aanraden, naar de psycholoog gaan helpt! Je moet gewoon eentje vinden waarmee het klikt. Er is niets mis mee. Er is niets mis met jou. Ik kan sinds kort zonder schaamte en in detail praten met mijn vrienden over alles wat er gebeurde, waar ik mee sukkel, zaken die het leven me net ietsje minder gemakkelijker maken … maar, dat is niet het zelfde. Praten met een objectief persoon die van wanten weet, biedt enkel voordelen. Ze luisteren écht, openen nieuwe bewandelbare paden, geven tips en zo’n gesprek draait enkel en alleen om jou. Het hoeft niet bijzonder slecht te gaan met jou om eens met een professional te praten! Weet je, in sommige landen is naar een psycholoog gaan zoals naar een spa gaan of een mani-pedi afspraak bij een schoonheidsspecialist.

 

Heb ik U niet verteld over die weg die iedereen aflegt? Die evolutie die iedereen doorstaat? Wel, mijzelf graag zien is de grootste revolutie tot nu toe. Yaaay self-love. Yaaay me. Ik leer er mee leven dat ik niet perfect ben, dat ik niet alles kan combineren, dat ik soms vrij vreemde neigingen heb, dat ik misschien weer ziek ga worden, dat ik liever van café even rap naar huis ga om naar het toilet te gaan en terug keer, dat alles colour- en themecoded is in mijn appartement, dat ik kipfilet wel eet en aan ’t spit niet, dat ik mijn handen 30 maal per dag was, dat ik niet meer bij hem hoor, dat ik op dat ene stokje moet gaan staan of er zou iets ergs kunnen gebeuren … En weet je, if you’re fine with it: bien!

 

Stoort het je teveel? Help jezelf en laat je helpen. Je bent niet de enige. Onthoud dat. En vergeet niet om af en toe obsessief te houden van alle dingen die je mooi maken. Noem nu vijf dingen op die je graag ziet aan jezelf! En ja: soms falen we, wenen we, hebben we tekortkomingen, gaat het niet altijd goed… Zoals ‘den Biggie’ dat goed kon uitleggen ‘it’s all good baby, baby’. En dan nog? Grote meisjes bleiten ook."

 

 

© all rights reserved