no nonsense. geen taboes.

nieuwsbrief?

YES PLEASE!

spanneeeeend...

oeps, fail, probeer nog eens!

welkom in onze sisterhood!

deze maand

EEN BOEK!

klik hier om meer te weten te komen!

15 september 2016, editie no. 3

DON'T CALL ME BABY

illustratie door aurike quintelier

die dag in het park

don't call me baby: 5 manieren om te reageren als ze je nafluiten

coely: hiphopprinses & meisjesheld

eigen schuld, dikke bult

#fillefollebeats

vijftiendeverdieping

de wereld van ann-sophie

DIE DAG IN HET PARK

door ilona lodewijckx

Een maand geleden, op een zomerse avond in het mooie Gent, zat één van jullie Fille Folle-redactrices met tien vriendinnen in het park. In kleermakerszit op het vochtige gras, met vettige pizzadozen, lege bekertjes en verfrommelde zakken chips als trofeetjes in het midden van de kring. Om negen uur vertrekken de meeste meisjes naar huis. Ik blijf met een vriendin nog even plakken. Bekertje leegdrinken, dat laatste koudgeworden pizzapuntje opsmullen, en dan ook naar huis. Denken we.

 

Tot plots. Plots komt er een man uit het niets. Hij loopt vastberaden naar ons toe. Hij stapt snel, maar de rest van het park lijkt zich plots in slowmotion voort te bewegen. Ik weet nog hoe ik dacht, da's weer een die wat komt zeveren. Die eens komt proberen. Daar gaan we nog vanaf moeten geraken.

 

Maar de man stopt niet om een praatje te slaan. Hij bukt, wil m'n vriendin kussen, grijpt met z’n vieze handen naar haar borsten en benen.

 

M’n hoofd slaat op hol. Rood licht. Ik duw hem, roep dat hij moet opkrassen, geef hem een slag in het gezicht zoals ik dat meisjes in slechte soaps bij hun badboy boyfriends zag doen. Mijn ogen dwalen naar de wijnfles die voor ons in het gras ligt. Pakken, denk ik meteen. Weer een film te veel gezien.

 

En dan krijg ik een klap. Wanneer ik m’n ogen opendoe, is hij weg.

illustratie door aurike quintelier

We hebben geluk gehad. Dat zeggen we dan. Dat het dit maar was. Ik een lichte hersenschudding en wat blauwe plekken, m’n vriendin een flinke schrik. Ik een maand later nog bang alleen op straat, m’n vriendin om de haverklap migraineaanvallen van de stress. Maar niet in het ziekenhuis. Niet verkracht en niet dood. Oef.

 

Maar hoezo, geluk? Leven we echt in een wereld waarin meisjes zich zo onveilig voelen dat ze bij zo'n gebeurtenis een oef-kreetje slaken?

 

Deze editie van Fille Folle gaat helemaal hierover. Over je veilig voelen wanneer je met vriendinnen naar het park, het strand of het shoppingcenter gaat. Over hoe je reageert wanneer vreemden op straat kusgeluidjes jouw richting uitsturen, je vragen om mooi te lachen of luidop commentaar geven over je lichaam. Want dat lijf is van jou, en daar heeft helemaal niemand iets op te zeggen als jij dat niet wil.

 

Liefs,

 

Fille Folle

 

DON'T CALL ME BABY: 5 MANIEREN OM TE REAGEREN ALS ZE JE NAFLUITEN

door ilona lodewijckx

illustratie door aurike quintelier

"Hey schatje. Lach eens lief naar me, toe! Kom eens hier. Meisje, je bent zo mooi dat je m'n hoofd doet draaien. Komt er een einde aan die benen?"

 

Een kusgeluidje. Een oe-la-la. Een luid getoeter wanneer je voorbij wandelt of fietst, zelfs met een slaapkop of een dikke winterjas of een rommelige dot op je kop. Een luide observatie van hoe je kont in je jeansbroek past.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Catcalling, losjes vertaald "het nafluiten of -roepen van vreemden met een flirterige of seksuele lading", is ongelooflijk awkward in het beste geval. En ronduit eng in het slechtste geval.

 

Hoe ga je ermee om? Je kan de gangsterrap in je koptelefoon wat luider zetten en de hele handel negeren. Maar als je je wat avontuurlijker voelt, zijn hier 5 grappige manieren om je catcaller helemaal in de war te brengen:

1. Trek het verschrikkelijkste gezicht waar je anatomisch toe in staat bent. Oefen het op voorhand in de spiegel, sla toe op het juiste moment, en geniet van die heerlijke verbazing op het gezicht van je nafluiter.

2. Reageer net héél erg dankbaar. Zet je beste crazy eyes op en roep met een piepstemmetje

"BEN JIJ DE WARE, LIEVE MAN? IK WAS NIETS VOOR JIJ ME AANDACHT GAF! WAT DENK JE VAN SANTORINI VOOR ONZE TROUWECEREMONIE?"

3. Geef een complimentje terug. Kijk je nafluiter van top tot teen aan alsof je 'm een innerlijke vleeskeuring geeft, en laat je creativiteit los. Een sassy knipoogje erbij, en klaar. De arme ziel zal niet weten wat er gebeurt.

4. Maak je kwaad. Bries, stoom, stampvoet. Schud je hoofd alsof hij je diep, diep teleurgesteld heeft. (Bonuspunten voor een traantje!) Als hij verbaasd opkijkt, roep dan "het is nu al DE VIERDE KEER dat ik deze straat op en af loop! Het heeft je genoeg tijd gekost om me op te merken!"

 

5. Roep je innerlijke Beyoncé naar boven en SLAY. Werp een kushandje. Stap met je beste topmodellenloopje zelfverzekerd verder en maak een catwalkdraaitje voor je doorloopt. Ahhh, waaide je haar vanzelf maar net zo stoer als dat van Bey.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

COELY: HIPHOPPRINSES EN MEISJESHELD

door ilona lodewijckx

illustratie door aurike quintelier

Je Fille Folle-redactrice kwam Coely tegen na een televisieuitzending over die dag in het park. Met vuurspuwende ogen en een verontwaardigde frons had ze naar ons verhaal zitten luisteren. Na de uitzending praatten we na, ik stiekem erg starstruck om zo'n brok talent van dichtbij te zien, zij een felle madam die geen blad voor de mond nam.

 

Die passie, dat vuur, die verontwaardiging dat dit niet oké is. Dat moest ik in Fille Folle zien. Na een halfuurtje innerlijk worstelen durf-ik-het-wel-durf-ik-het-niet-te-vragen durfde ik het plots.

 

En de rest is geschiedenis.

 

 

"Toen we elkaar ontmoetten was je ontzettend gepassioneerd over het onderwerp. Kan je ons zeggen waar die passie vandaan komt? Is het iets waar je al lang mee bezig bent of is die interesse op een bepaald moment in je leven gewekt?"

 

COELY:  “Ik ben er eigenlijk altijd al mee bezig geweest. Ik heb dingen gezien en  meegemaakt waardoor ’t automatisch in mij zit. Als er iets aan de hand is, grijp ik in. Als het terecht is, natuurlijk. Het is iets puur vriendschappelijks — het is maar normaal dat we elkaar verdedigen.

 

Als ik zo’n verhalen als die van jullie online zie — ook al probeer ik ze soms te vermijden — denk ik snel: hoe is de wereld zo neig veranderd op een aantal jaar? Als er vandaag iets met mij zou gebeuren, ben ik er zeker van dat mijn broers, neven, nichten, vriendinnen, en zoveel andere mensen zouden doen wat ze kunnen. Niet omdat ik Coely ben, maar omdat ik een vriendin ben. En een mens. Waar de wil gebleven is om elkaar te helpen — dat vraag ik me vaak af.”

 

 

"Of je 't nu graag hoort of niet, voor veel meisjes ben je een rolmodel. Probeer je in het dagelijkse leven ook je stem te laten horen over zo'n onderwerpen?"

 

COELY: “Ik ben naast een artiest ook een mens. Ik ben één van hen, was vroeger net zoals zij en ben dat nu eigenlijk nog altijd een beetje. Ik probeer altijd het goeie mee te geven, een positieve boodschap te verspreiden. En mezelf te blijven, dat vooral.”

 

"Welk advies zou je geven aan jonge meisjes als het over dit onderwerp gaat? Hoe ga je om met een gevoel van onveiligheid als opgroeiend meisje?"

 

COELY: "Ten eerste: hou je er niet teveel mee bezig. Laat het je leven niet te veel beïnvloeden. Ten tweede: als je familie hebt waar je close mee bent, een mama, papa, of eender wat: praat ermee. Da’s echt iets heel belangrijks. Je kan wel wat ruzietjes hebben, whatever, maar dit blijven de mensen waar je altijd bij terecht kan je in de problemen zit. Voor mij was dat vooral mijn mama.

 

Als tiener heb je snel zoiets van shit, ze ziet mij niet graag. Maar op de momenten dat ’t nodig is, is je mama daar altijd. Of da's toch mijn situatie. Vriendschap heeft er ook alles mee te maken. Bij hartsvriendinnen kan je evenzeer terecht. Je hebt gewoon een vertrouwenspersoon nodig."

 

 

"Uit angst dat er hen iets overkomt passen sommige meisjes hun gedrag aan. Ze trekken dat korte rokje niet meer uit de kast. Ze nemen een andere route als ze alleen wandelen of fietsen. Ben je zelf soms bang?"

 

COELY: "Meestal doe ik gewoon wat ik doe, maar ik probeer mezelf ook te verdedigen. Als er iets gebeurt zorg ik ervoor dat ik paraat sta. Ik draag niet echt korte rokjes, maar ik zou het niet laten uit angst dat er mogelijk iets zou kunnen gebeuren.

 

Maar soms merk je wel dat je automatisch voorzorgen neemt. Een andere straat nemen is altijd een goeie. Sneller stappen. Direct je gsm pakken en naar iemand bellen, da’s de beste tip van allemaal. Of het nu de politie is, een vriendin of één van je ouders. Gewoon weten dat er iemand aan de andere lijn is die er voor je is, die weet waar je bent en er zo voor zorgt dat je veilig thuis geraakt.

 

Je moet de schrik minder maken voor jezelf. Jezelf niet bang laten zijn. En da’s altijd moeilijk, want je weet maar nooit. Plus, als je om hulp roept weet je niet eens of er iemand ingrijpt.

 

Meisjes moeten elkaar gewoon helpen. We moeten ons veilig kunnen voelen in alles wat we doen, en als dat niet zo is moeten we hulp kunnen zoeken. Begeleiding, een therapeut, je mama of vriendinnen, maakt niet uit, maar je moet kunnen communiceren. Anders blijf je alleen en geïsoleerd zitten met je zorgen. Je weet nooit wie je kan helpen, en je zou ervan schrikken hoeveel mensen er voor je klaarstaan als je kan en durft praten over wat je voelt. Zolang je het gevoel hebt dat je zonder schrik kan praten, komt alles goed.”

 

 

Coely staat op nr. 1 in de Afrekening met haar single "Don't Care" ft. Dvtch Norris! Bekijk 'm hier nog eens:

EIGEN SCHULD, DIKKE BULT

door ilona lodewijckx

illustratie door aurike quintelier

“Ze had een kort rokje aan. Ze was zo dronken. Wat bezielde haar om ’s nachts alleen naar huis te fietsen? Haar décolleté was te diep, haar jurkje te zwierig, haar haren te krullerig en wild. Ze danste zo uitdagend en lachte alsof ze teveel van het leven hield. Ze vroeg erom."

 

Ze vroeg erom.

 

Wanneer een gsm of handtasje wordt gestolen, gaat de politie op zoek naar de dief. Wanneer iemand dronken achter het stuur kruipt en in iemands huiskamer binnenrijdt, krijgt de dronkenlap op z'n donder. Maar wanneer meisjes of vrouwen naar buiten komen met verhalen van geweld en intimidatie, gebeurt er iets heel bizars.

 

Plots komen er allerlei vragen naar boven. Was ze te bloot gekleed? Gedroeg ze zich te flirterig? Is ze met iemand meegegaan naar huis? Had ze haar drankje niet in de gaten toen er stiekem een pilletje werd ingeplonst? Tsja, eigen schuld, dikke bult.

 

Plots wordt het meisje onder een vergrootglas gehouden. Is het wel waar wat ze zegt? En zo ja, wat heeft ze gedaan om dit allemaal uit te lokken? Want ergens moet er een verklaring te vinden zijn.

 

Dit fenomeen heet victim blaming in het Engels, en wordt vrij vertaald als "het slachtoffer de schuld geven." Wat dat precies inhoudt, zie je hier Laci Green, een bekende Youtube-vlogster, tot in de puntjes uitleggen.

Als meisje de schuld kunnen krijgen van wat iemand je aandoet is niet het enige. In haar video haalt Laci heel wat bekende voorbeelden aan van vrouwen die helemaal niet geloofd worden. In het geval van Bill Cosby, een televisiester uit de jaren '80, waren er meer dan zestig vrouwen die hem beschuldigden van aanranding en verkrachting. En ook dat was niet genoeg.

 

Niet overtuigd? Laten we 't even over Johnny Depp hebben.

 

Johnny Depp is de man die o.a. Jack Sparrow en Sweeny Todd vertolkte én het hart van je mama/oudere zus/beste vriendin sneller doet slaan. Hij trouwde met Amber Heard, de mooie blonde actrice uit o.a. Magic Mike XXL, in februari 2015. Alles leek rozengeur en maneschijn, tot in juni van dit jaar plots de bubbel barstte. Amber vroeg de scheiding aan en kwam naar buiten met verhalen van huiselijk geweld, gestaafd met foto's van haar blauw oog.

 

Natuurlijk wil niemand dat Johnny schuldig is. Al tientallen jaren is hij Hollywood's lievelings-badboy. En dat merk je. Want naast z'n dochter Lily Rose, z'n ex-vrouw Vanessa Paradis en allerlei van z'n vrienden sprongen ook random fans voor Johnny in de bres op Twitter. Lang voor de ex-tortelduifjes face-to-face stonden in de rechtszaal waren Depp-fans er snel bij om allerlei beschuldigingen te spuwen aan Amber's adres. Dat ze enkel op z'n geld uit is. Dat ze op zoek is naar aandacht en roem. Dat ze erop uit is om z'n reputatie af te breken en hem naar de verdommenis te helpen. En dan deze reactie:

 

"Johnny zou zoiets nooit doen."

 

Op Twitter ontstond er meteen een hashtag-oorlog tussen het #ImwithJohnny en het #ImwithAmber-kamp. Een overview:

 

 

maand augustus

FILLEFOLLEBEATS

YASMINE EN HAAR GROOT BAKKES

intro door ilona lodewijckx

tekst door yasmine schillebeeckx

Journaliste, columniste van Liefste Lijf in het Nieuwsblad Magazine, schrijfster van haar eigen boek "Echte Vrouwen Bestaan Niet" plus talloze blogposts over nafluiten en lastiggevallen worden, én mede-bedenkster van de virale hashtag #WijOverdrijvenNiet, een biechtstoel waarmee Belgische meisjes en vrouwen massaal hun ervaringen met seksuele intimidatie en geweld deelden op sociale media.

 

Oef. Da's een hele mond vol.

 

Ondertussen kan Yasmine ook Fille Folle van haar bucketlist schrappen (ha-ha), want speciaal voor jullie schreef ze een getuigenis. Doodeerlijk, stoer en recht uit het hart.

 

 

 

YASMINE: "Vroeger was ik altijd de luide. De irritante. Die met een groot bakkes. Ik sprak op school de vervelende jongens met haantjesgedrag tegen. Ik liet niet over mij heen lopen. En ik kreeg veel tegenwind, maar als je niet zoveel vrienden hebt, heb je er ook niet veel te verliezen, dacht ik dan."

 

"Later behield ik mijn grote mond. In plaats van de luidruchtige jongens in de klas sprak ik de vervelende mannen op straat tegen. Als ze me “hé mooi meisje” toefluisterden wanneer ik als 16-jarige een zomerjurkje droeg, riep ik ze “rot op!” terug.  Als ze hun hand op mijn billen legde terwijl ik aan het losgaan was op de dansvloer, schold ik ze de huid vol. Ik was jong en onbezonnen. Ik wist niet wat er mis kon gaan. Ik had altijd geleerd dat ik moest opkomen voor mezelf, dus dat deed ik maar. Ik kende niet anders dan dit."

 

"Tot de ontnuchterende waarheid mij met beide voeten op de grond zette. In het vijfde middelbaar werd een van mijn beste vriendinnen het slachtoffer van brutaal seksueel geweld. Tussen snikken en onophoudelijke tranen deed ze mij haar verhaal, tussen de boeken van de schoolbibliotheek. Ze had zich de dag ervoor ziek gemeld, maar kon de waarheid niet meer ontwijken. Plots vroeg ik me af of mij dit ook kon overkomen. Als ik een te kort rokje droeg. Als ik eens te hard van me afbeet. Wat als ik eens de foute persoon zou tegenkomen?"

 

"Er waren enkele momenten waarop ik er behoorlijk zeker van was dat ik de foute persoon was tegengekomen. Auto’s die me in het midden van de nacht achtervolgden. Vreemde mannen die om 3 uur ’s nachts net iets té dicht achter me liepen. Maar iedere keer had ik geluk. Ik was net thuis; ik fietste net snel genoeg; ik kwam net een vriend tegen."

 

 

illustratie door aurike quintelier

"Wanneer je zulke nare verhalen hoort en wanneer ze wel erg dichtbij komen – een familielid, een vriend(in), een klasgenootje – kan je meestal niet anders dan bang worden. Je denkt twee keer na voor in het donker alleen op straat loopt. Je loopt ’s avonds naar huis met een do it yourself wapen in de aanslag – een sleutelhanger of fles deodorant zijn mijn favoriete keuze – want je weet maar nooit. Je begint te twijfelen aan je eigen veiligheid. Aan die van je vriendinnen."

 

"Soms is het als vrouw moeilijk om optimistisch te blijven in een wereld waar je doodgegooid wordt met verhalen en nieuwsartikels over nafluiten, straatintimidatie, seksueel geweld en verkrachting. In het donker alleen over straat lopen, kan dan als een overwinning voelen."

 

"Inmiddels zijn exact 10 jaren verstreken sinds mijn hart brak voor mijn vriendin die in tranen tussen de schoolboeken stond en me met horten en stoten vertelde wat haar overkomen was. Intussen zijn er jammer genoeg nog meer mensen uit mijn naaste omgeving het slachtoffer geworden van soortgelijk geweld. Maar van alles wat ik de afgelopen jaren meemaakte, heb ik één belangrijke les geleerd. En dat is dat je moet blijven van je afbijten. Blijven opkomen voor jezelf. Voor anderen. Zie je een meisje dat lastig gevallen wordt? Ga haar helpen. Trek je mond open tegen die vent die zijn handen legt op plaatsen waar ze niet thuis horen. En blijf op straat komen. Blijf jurkjes dragen. Blijf trots zijn op je prachtige lichaam. Want het ligt niet aan jou. Het ligt niet aan ons. En wij zullen ons nooit aanpassen. Het zijn onze straten, onze cafés, onze dansbars. En zij hebben ons maar te respecteren."

Ik heb ze aangeduid op de kaart in

mijn hoofd. Alle plaatsen met een

bittere nasmaak. Alle plaatsen waar die

ene wind waait die me altijd in de oren

fluistert "hier is het gebeurd, weet je nog"

 

JA IK WEET HET NOG.

 

zeg ik luidop tegen niets en alle

voorbijgangers kijken me geschrokken

aan.

#vijftiendeverdieping

DE WERELD VAN ANN-SOPHIE

illustratie door aurike quintelier

Catcalling is intimiderend. Het is vrouwen als een object zien. En zelf voel ik me uiterlijk nog niet vrouwelijk genoeg om me te sterken tegen glurende blikken van vreemden op straat.

 

Het is nog maar een paar keer gebeurd dat ik als meisje werd aangesproken, en dat waren altijd mensen die afgeleid waren, slechtziende oudjes of mensen die enkel m’n achterkant zagen.

 

Het ergste is — soms zou ik wel eens gecatcalled willen worden. Omdat het een soort perverse vorm van bevestiging zou zijn. Omdat ik op die manier eens kan ondergaan wat meisjes en vrouwen elke dag ondergaan. De enige mannelijke blikken die ik nu krijg zijn in het beste geval vol verwarring.

 

Catcalling is intimiderend, maar als transmeisje heb je andere zorgen. Als je overtuigend vrouwelijk bent, kan je “geclocked” worden. Da’s iets heel angstaanjagends. Je wordt “geclocked” als plots uitkomt dat je niet als meisje geboren bent. Veel mannen kunnen hier heel agressief op reageren, alsof je er expres op uit bent om hen seksueel te verwarren of, erger nog, homoseksuele gevoelens probeert aan te smeren. Want O. Wee. als ze je aantrekkelijk vinden en je als jongen geboren blijkt te zijn.

 

En als je niet overtuigend vrouwelijk bent? Dan lijk je een pervert die z’n gekke uitspattingen in het openbaar wil uitleven, en verdien je het te worden uitgelachen of hatelijk gemompel naar je hoofd te krijgen.

 

 

En zo leef ik elke dag in angst.

 

Ik zou graag zeggen dat ik overdrijf. Dat mijn angst ongegrond is. Maar hoe kan ik met m’n hoofd hoog wandelen als ik bekeken word als uitlokster? Of gewoon een regelrechte freak?

 

Catcalling is intimiderend, maar ergens, diep in mij, hoop ik het toch ooit eens te mogen meemaken. Een gesprekje. Wat geflirt. Meer moet dat niet zijn.

 

 

"Ik sta 100% achter je! Lijkt me bullshit. Ik heb nog nooit gehoord dat Depp gewelddadig was"

"Ik sta achter Johnny want idiote feministen willen gewoon gratis geld en makeup opdoen om het op mishandeling te doen lijken."

"We leven in een samenleving die het consequent weigert om vrouwen te geloven die naar buiten komen met verhalen over mishandeling, verkrachting, aanranding, etc."

Wat er zich écht achter de gesloten deuren van de Depp-Heard-villa heeft afgespeeld zullen we nooit weten. Maar ook hier zien we dezelfde trend van victim blaming terug. Zonder ooit de feiten hebben gekend, worden details uit Amber's verleden uitvergroot om te kunnen verklaren waarom ze over mishandeling liegt of hoe ze die heeft uitgelokt. Johnny's reputatie van hevig drinken, hotelkamers in de prak slaan en ruzie zoeken op café wordt voor het gemak even aan de kant geschoven.

 

De moraal van het verhaal? Denk kritisch na. Celebrities zijn mensen, geen heiligen. Weet dat valse aangiften van verkrachtingen of huiselijk geweld héél zeldzaam zijn, en dat de meerderheid van de vrouwen zich heel erg zwak voelt als ze met zo'n verhalen naar buiten komen. Overkomt het je zelf? Sta dan op je strepen. En verzamel een sterke girl gang om je heen. Zoals de Filles Folles, bijvoorbeeld.

 

 

Heb je een (anonieme) vraag voor Fille Folle, heb je raad nodig of wil je gewoon even je hart luchten? Mail ons op fillefolle@outlook.com of via de contactpagina op deze website.

Gratis en voor niets: 10 nieuwe #fillefollebeats in onze zomerlijst! Met o.a. Amy Winehouse, Robyn, Corinne Bailey Rae en HAIM. Shake je sugar lumps op de zwoele beats van de koninginnen der aarde!

archief

"ik blijf recht"

contact

© all rights reserved