no nonsense. geen taboes.

nieuwsbrief?

YES PLEASE!

spanneeeeend...

oeps, fail, probeer nog eens!

welkom in onze sisterhood!

EEN BRIEF AAN DOBBY

door elisa de mulder

"Dobby.

 

Zo heb ik jou genoemd omdat je mij aan Dobby doet denken in Harry Potter and the Chamber of Secrets. Dobby veroorzaakt allerlei problemen zodat Harry huisarrest zou krijgen. Dan zal hij niet naar Hogwarts gaan, waar Voldemort wacht en waar Harry’s leven in gevaar is. Hij wil Harry beschermen, maar brengt hem daardoor in moeilijkheden.

Net als het personage wil jij mij behoeden voor het kwaad. Je vult mijn hoofd met ‘wat als’-vragen zodat ik voorbereid zou zijn op het ergste. Wat als ik in het midden van het examen naar het toilet moet? Wat als ik nergens water kan nemen en dorst krijg? Wat als ik geen vrienden maak op mijn nieuwe school? Wat als ik iets dom zeg en ze mij uitlachen? Wat als mijn nieuwe baas niet tevreden is over mijn werk?

 

Je wil ervoor zorgen dat ik me niet belachelijk maak, dat ik niet gekwetst word, dat ik niet uitdroog of in mijn broek plas. Je wil me beschermen, maar je vergeet dat mijn leven zelden in gevaar is. Je bezorgt mij geen veilig gevoel, maar hartkloppingen en hyperventilatie.

 

Ik probeer je het zwijgen op te leggen, je tegen te spreken en te zeggen dat het allemaal wel zal meevallen. Ik probeer je te doen inzien dat je bezorgdheid een averechts effect heeft en dat je mij helemaal niet vooruit helpt met je doemdenken. Uit angst om rare dingen te zeggen, kraam ik net onzin uit. Door te denken dat niemand mij leuk zal vinden, vermijd ik net sociaal contact en word ik nergens uitgenodigd. “Zie je wel”, zeg jij dan. En zo begint het weer van voren af aan.

 

Soms besef je dat. Soms merk je dat jouw bedenkingen mij verlammen. Dan word je overvallen met een gigantisch schuldgevoel en bonk je met je hoofd tegen de muur. Het enige wat er dan uitkomt, zowel bij jou als bij mij, is “sorry”. Sorry voor de moeilijkheden die ik veroorzaak. Sorry voor de paniek. Sorry voor de tranen. Sorry dat ik alweer gerustgesteld moet worden. Sorry voor alles. Je maakt van mij een dramaqueen, en dat wil ik niet zijn. Is dat echt elke keer nodig?

 

Je maakt het mij zo verdomd lastig, Dobby. Nochtans lukt het af en toe om je af te leiden. Aan het einde van een quiz, bijvoorbeeld, bedenk ik dat ik je heel de avond lang niet gehoord heb. En ineens spook je weer door mijn hoofd met je vragen. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik niet op dat ene antwoord kon komen? En ja hoor, daar ben je weer met je schuldgevoel. Ik kan tegenpruttelen zoveel ik wil, maar ik kan je niet veranderen. Dobby has no master.

 

Ik hoop dat we ooit vrienden kunnen worden, Dobby, zoals je naamgenoot en Harry Potter. Ik kan niet anders dan met je leren leven, ik zit voor altijd aan je vast. Je bedoelt het niet slecht, en je zorgt ervoor dat ik ook voor anderen goed wil doen. Maar probeer alsjeblieft niet meer om mijn leven te redden.

 

 

Liefs,

 

 

Elisa

illustratie door aurike quintelier

© all rights reserved