no nonsense. geen taboes.

nieuwsbrief?

YES PLEASE!

spanneeeeend...

oeps, fail, probeer nog eens!

welkom in onze sisterhood!

EEN BOEK!

klik hier om meer te weten te komen!

editie no. 8, 24 november 2016

FAIR IS THE NEW BLACK

illustratie door aurike quintelier

fair is the new black

Rana plaza: de oerknal van fair fashion

Frida Ottesen

Hoe dan wel?

#fillefollebeats

vijftiendeverdieping

FAIR IS THE NEW BLACK

door ilona lodewijckx

Lieve Filles Folles,

 

 

Laten we deze editie beginnen met een bekentenis: ik hou van shoppen. Ik ben gek op Zara. Ik ben verliefd op de zachte kriebel van een nieuwe trui en de strakke kontknuffel die je van een nieuwe jeans krijgt.

 

Shoppen kan ontzettend leuk zijn, en kleren zijn een fantastische manier om uit te drukken wie je bent of hoe je je voelt. Draag ik m’n leren jasje en rode lipstick? Geef me dan een high five, want ik voel me su-per-stoer. Draag ik daarentegen een oversized fluffy trui en een wollen sjaal? Stop me dan liever een kop koffie in de handen, want ’t is niet mon day.

 

En toch. Ergens weten we allemaal dat er iets serieus schort aan de mode-industrie. Dat een sjaal die in Primark ligt voor vier euro z’n maker niet veel heeft opgebracht. Dat de naaisters die je H&M hoodie in elkaar hebben gezet zelf nooit het geld bijeen kunnen sprokkelen om er een te dragen. Dat er achter de “Made in Bangladesh”- of “Made in Cambodia”-labels mensen schuilen, en dat die mensen vaak helemaal niet zo anders zijn dan wij.

 

Aandacht besteden aan fair fashion én tegelijk de nieuwste looks van de catwalk kunnen dragen blijft een moeilijke combo. Eerlijke alternatieven zijn vaak tweedehands — leuk, maar waar haal je je onderbroeken dan? — of lokaal geproduceerd (lees: dat trek je niet met je wekelijkse zakgeld). Hoe verzoen je je menselijkheid met je modekriebel? Da’s wat we uitzoeken in deze editie van Fille Folle.

 

We lezen alles over hoe de hele modeheisa begon, namelijk met de instorting van het Rana Plaza-gebouw in Bangladesh in 2013. We raadplegen Frida Ottesen, een jonge Noorse modeblogster die twee jaar geleden voor de documentaire Sweatshop: Deadly Fashion naar Cambodja trok, en er in dezelfde erbarmelijke omstandigheden leefde en werkte als de Cambodjaanse naaisters. En we bekijken 5 merken die het wél goed doen, zodat je voortaan weet waar wél te shoppen.

 

Geen dank.

 

 

Liefs,

 

Fille Folle

 

illustratie door denise hermo

RANA PLAZA: DE OERKNAL VAN FAIR FASHION

door ilona lodewijckx

Woensdag 24 april 2013. Het lijkt een doodgewone datum, en dat zou het ook kunnen zijn — de dag waarop je struikelde in de bus, de dag waarop je ontdekte dat je eigenlijk wél olijven lust of de dag waarop die knappe dude uit het zesde in jouw richting keek. Maar die dag ging de geschiedenisboeken in als de dag waarop de ergste ramp in de kledingindustrie ooit plaatsvond. Dat gebeurde in Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh.

 

Het Rana Plaza, een commercieel gebouw van maar liefst acht verdiepingen, stortte in elkaar door een fout bij het bouwen. Onder het puin lagen maar liefst 1.134 doden en meer dan 2000 (zwaar)gewonden. Bijna 200 mensen zijn nog steeds spoorloos.

 

Ze zeggen wel eens dat elke wolk een zilveren randje heeft, en dat in alles negatiefs dus eigenlijk wel iets positiefs te vinden valt. Wat raar om dat te zeggen over een ramp die zoveel levens verwoestte, maar de hele situatie zorgde er wel voor dat de hele wereld plots met de neus op de feiten gedrukt werd. Niemand die nog kon ontkennen dat onze kleren gemaakt worden in levensgevaarlijke fabrieken in mensonwaardige omstandigheden. Er kwam heel wat meer aandacht voor de situatie van kledijwerkers, die aan een hongerloontje acht uur per dag aan dezelfde naad zwoegen.

 

Wat er dan concreet veranderde?

 

Na de ramp zetten bijna 200 internationale kledingmerken hun krabbel onder het Bangladesh Veiligheidsakkoord, dat een aanzienlijke inspanning zou leveren om de veiligheid van fabrieken te garanderen. In Bangladesh werd ook het hongerloontje verhoogd, maar het dagelijkse bedrag dat een naaister mee naar huis neemt is nog altijd niet leefbaar. Kinderstapjes vooruit, duidelijk.

 

Nog net iets belangrijker is de mentale shift die er kwam na de ramp van Rana Plaza. Eens mensen lucht kregen van de verschrikkelijke omstandigheden in de kledingfabrieken kwam er meer en meer protest. Er werd steeds meer gepraat over de eerlijkheid van de modeindustrie. Broodje-aap-verhalen over "hulp"-boodschappen die in de labels van goedkope kleren werden genaaid gingen viraal. Bij de opening van een Primark in Gent kwamen mensen op straat om te protesteren.

 

Plots werd een onbespreekbaar onderwerp wél bespreekbaar. De Rana Plaza-ramp lijkt zo'n beetje de oorsprong van de hele discussie te zijn. De oerknal van de faire mode. Laten we die vooral in ons achterhoofd horen knallen als we straks onze twaalfde gestreepte tshirt naar de kassa dragen.

 

FRIDA OTTESEN

door ilona lodewijckx

1. Wat betekent mode voor jou? Hoe belangrijk is het in je leven?

 

FRIDA: "Het is nogal een reis voor me geweest, naar Cambodja gaan en de mensen ontmoeten die onze kleren maken. Het heeft m'n hele manier van denken veranderd, en daarom ben ik niet echt een "shopper" meer, zoals ik vroeger wel was. Toen ik in het middelbaar zat ging ik naar Londen met m'n klas, en het enige waar ik écht razend enthousiast over was, was gaan shoppen op Oxford Street. Ik had nooit gedacht dat er een mens zat achter ELKE naad op de kleren die ik kocht. Vandaag koop ik alleen nog ethische kleren, of tweedehandse, recycled kleren. Mode heeft wat van z'n glans verloren. Ik heb begrepen dat ik dezelfde persoon ben, welke kleren ik ook aan heb. En ik wil dat mensen me leuk vinden voor m'n persoonlijkheid, niet m'n stijl. I don't dress to impress, of toch niet meer."

 

 

2. Welke ervaring of ontmoeting tijdens je verblijf in Cambodja had de grootste impact op je? Waarom precies die?

 

FRIDA: "Er zijn natuurlijk veel ervaringen geweest die me op verschillende manieren beinvloed hebben, maar ik denk dat m'n dag in de fabriek de grootste impact op me heeft gehad. We sliepen in het huis van Sokty, op de grond, en m'n hele lijf deed pijn wanneer we 's ochtends wakker werden. Ik voelde me verschrikkelijk, en we kregen niet eens ontbijt. We werden naar een fabriek gebracht waar ik acht uur lang moet naaien. Maar één naadje, niet eens een hele tshirt. Na die hele dag werken maar drie dollar krijgen maakte me heel verdrietig. Voor dat geld moest ik voor mezelf eten kopen. Ik had ook m'n regels dus ik had tampons nodig, maar toen ik de supermarkt binnenstapte om ze te kopen had ik niet genoeg geld om ze te betalen. Toen begon ik echt wel na te denken. Wat als dit mijn leven was? Wat als ik een kledijwerker was? Ik zou een huis willen om in te slapen, eten voor mezelf en voor m'n familie, een bed, elektriciteit, water, vervoer, ik zou m'n kinderen naar school willen sturen, ik zou geld willen sparen zodat ik geen gigantische leningen moest aangaan om naar de dokter te gaan... Drie dollar is niets, en de kledijwerkers werken en leven als slaven."

 

 

3. Als je voor de serie ging shoppen, had je dan veel aandacht voor hoe fair een kledingstuk geproduceerd werd? Hoe is dat veranderd nadat je gezien hebt hoe de situatie daar is?

 

FRIDA: "Nee, ik dacht helemaal niet na over waar en hoe m'n kleren gemaakt werden, in welke omstandigheden, of ze door kinderen gemaakt werden of niet ... Nu wel. Elke keer als ik iets koop vraag ik waar en hoe het gemaakt is. Als iedereen wat meer vragen zou stellen tijdens het shoppen, denk ik wel dat de grote merken de druk zouden voelen van ons als kopers. Als we vragen stellen, zeggen we eigenlijk: "Deze dingen zijn belangrijk voor mij als klant," "Ik wil een eerlijke industrie," "Ik geef om de mensen die m'n kleren maken, en ik steun de verschrikkelijke omstandigheden waarin ze gemaakt zijn helemaal niet."

 

 

4. Als je eerlijke kleren wil kopen zit je vaak opgescheept met tweedehands of erg dure lokale merken. Hoe combineer je je liefde voor mode met je activisme voor fair fashion? Is dat wel haalbaar voor jonge meisjes met een strak budget?

 

FRIDA: "Natuurlijk is het haalbaar. Maar het vraagt meer onderzoek en tijd. Ik vind vaak heel coole kleren in tweedehandswinkels. Soms komen m'n vriendinnen en ik samen en wisselen we kleren. Da's een fantastische manier om van je oude kleren af te geraken, terwijl je nieuwe, coole dingen in de plaats krijgt. Ik ga vaak naar rommelmarkten of koop online van mensen die van hun kleren afwillen. Hier in Noorwegen hebben we daar heel wat sites en apps voor. Ethische kleren zijn erg duur, maar als ik het écht fantastisch vind koop ik het wel. Weten dat de makers een fair loon gekregen hebben, maakt het extra fijn."

 

 

5. Zijn er dingen die we zelf kunnen veranderen om het leven van kledijwerkers in Azië en andere delen van de wereld te verbeteren?

 

FRIDA: "Eerst en vooral: ik ben er zeker van dat verandering zal komen met bewustzijn. Door over de problematiek te praten met vrienden en familie kan je al helpen. Artikels, foto's, video's en campagnes delen op je sociale media is belangrijk. De allerbelangrijkste tool die we hebben is onze stem, en we moeten onze stem laten horen om duidelijk te maken dat dit NIET oké is. Je kan een mailtje sturen naar grote merken om ze te vertellen dat je een faire industrie wil. Of, wat ik vaak deed: naar hun facebookpagina gaan en op hun wall schrijven. Onderteken campagnes, en deel ze met je vrienden. Ga naar winkels en stel vragen over de kleren. Je kan je inzetten voor organisaties die een betere industrie willen, zoals de Clean Clothes Campaign. Je kan een facebookgroep starten om tips en artikels te delen over hoe je de industrie beter kan maken, waar je ethisch kan shoppen, hoe je coole tweedehands kan kopen, enzovoort. We moeten echt in actie schieten om verandering mogelijk te maken."

illustratie door aurike quintelier

HOE DAN WÉL?

door ilona lodewijckx

illustratie door aurike quintelier

Hoe kan jij shoppen zonder je schuldig te moeten voelen over waar je je geld in pompt? Zoals Frida al zei: het is helemaal haalbaar. Hier zetten we alvast het één en ander op een rijtje.

 

1. United Wardrobe

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"Er is al zo veel kleding op deze planeet, waarom zouden we altijd maar nieuwe kleding kopen als er al zo veel leuks ter beschikking is?" Deze spreuk prijkt op de site van United Wardrobe, de online marktplaats waar je een kijkje kan nemen in de kleerkast van modeliefhebbers overal ter wereld. Je kan online shoppen of via de app, die je makkelijk met Google Play of in de App Store kan downloaden.

 

Op United Wardrobe kan je bovendien makkelijk je eigen oude kleren te koop zetten. Zo verdien je er zelf ook nog een centje aan. Maak je echter geen illusies: dat centje ga je ook op UW weer opdoen.

 

Het verdict? Djeeeeezzzz, best verslavend. De app staat écht bomvol koopjes en is echt niet gewoon een verzamelplaats voor stuks die in 2010 hun beste tijd hadden. Bonuspunten voor de héérlijk unieke jeansjasjes (zie hierboven). Kwijl kwijl.

 

 

 

2. Think Twice

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor grote Zweedse kriebeltruien, coole leren jasjes, kleurrijke vintage bloesjes, alles met ruitjes en fantastische laarzen kan je terecht in Think Twice, een van de grootste en bekendste tweedehandsketens van de lage landen. Hipstervibes à la Urban Outfitters, maar aan tiener-die-van-z'n-zakgeld-of-dat-bijbaantje-bij-de-bakker-leeft-vriendelijke prijzen. Bovendien pakt Think Twice elke maand uit met extreme kortingen: eerst 30% eraf, dan de helft, tot je uiteindelijk maar 1 euro meer betaalt voor alles dat nog in de winkel hangt. 1. euro.

 

Het verdict? Als je 't niet erg vindt om schoudervullingen uit je truien te knippen (of te rocken, jouw keuze): YES! Shoppen in Think Twice blijft een beetje naar schatten zoeken, maar dat is stiekem ontzettend leuk. Je vindt er oldschool pareltjes die gegarandeerd niemand anders heeft. Think Twice heeft shops in Antwerpen, Gent, Brussel, Leuven en Brugge.

 

 

 

3. Swap!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stap één: verzamel al je vriendinnen. Zorg voor chips, een drankje en een berg kleren die je vanuit de dieptes van je kleerkast hebt gegraven. Rommel door de afdankertjes (het Engelse gezegde "one man's trash is another man's treasure" is uitgevonden voor dit soort verkleedpartijtjes) van je vriendinnen, kies er je favorietjes uit en show ze op een geïmproviseerde catwalk (compleet met Gigi en Kendall-moves, thank you very much). Laat je vriendinnen stemmen of je 't rockt of helemaal de bal misslaat. Resultaat? In het beste geval een heleboel nieuwe kleren. Op z'n minst een geweldige dag met je homegirls.

 

Het verdict? Oordeel zelf!

 

 

 

4. Rank a brand!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hou je toch van dat heerlijk nieuwe gevoel van een gloednieuw kledingstuk? Dan kan je op RankABrand kijken welke merken goed bezig zijn qua duurzaamheid en eerlijkheid. Zo zie je dat een jeansbroek van Kuyichi, Mud Jeans of Kings of Indigo een stuk beter presteert dan één van Levi's of G-Star. Sportschoenen nodig? Dan scoort Puma met z'n C-label beter dan z'n broertjes bij Adidas of Nike. En als je dan toch nieuwe onderbroeken nodig hebt, koop je ze nog steeds beter bij H&M dan bij Primark, Zeeman of Hema.

 

Moet je echt obsessief zitten ranken welke winkels je kan binnenstappen? Niet per se. Maar het kan wel handig zijn om in je achterhoofd te houden als je op shopping spree gaat. En de winkels met een E-label, zoals New Yorker, Promod of s. Oliver, laat je toch maar beter links liggen.

 

#FILLEFOLLEBEATS

In deze muziekeditie opnieuw een flinke dosis #fillefollebeats! Met o.a. Nneka, Blondie, Izzy Bizu en Gwen Stefani. Shake je sugar lumps op de zwoele beats van de koninginnen der aarde!

Het voelt als constant roepen in de hand

 

die over je mond geklemd zit.

 

 

(gesmoorde kreten zijn altijd het meest waar)

#vijftiendeverdieping

© all rights reserved