no nonsense. geen taboes.

nieuwsbrief?

YES PLEASE!

spanneeeeend...

oeps, fail, probeer nog eens!

welkom in onze sisterhood!

EEN BOEK!

klik hier om meer te weten te komen!

LES GAZELLES

door lennert vanheuverzwijn

illustratie door aurike quintelier

 

Marokko, het land van de Saharawoestijn, leerlooierijen en de souks. Maar ook het land waar Islam de officiële staatsgodsdienst is. En voor vrouwen is het misschien niet direct een bestemming waar ze alleen naartoe trekken. Maar dat is buiten Linde (25) gerekend.

 

Ik ontmoet Linde bij mij thuis op de sofa. Ze is net terug van vijf weken Marokko en dat is nog duidelijk te merken aan de bruine tint van haar huid. ‘Mijn eerste werkdag zit er op. Het was toch terug aanpassen na vijf weken reizen.’ Linde vertrok samen met een vriendin. Ze planden een reis die een mooie afwisseling was tussen prachtige natuur en uiteenlopende steden.

Maar twee vrouwen alleen in Marokko, hoe gaat dat in zijn werk?

 

‘Eigenlijk viel dat heel goed mee. Marokko is een land dat heel uiteenlopend is. In sommige grote steden zoals Marrakesh had ik het gevoel dat mensen niet oprecht met ons bezig waren. In sommige steden was je een persoon en hadden mensen interesse in wie je was, terwijl je in andere steden een portefeuille was. Een portefeuille die ze op allerlei manieren leeg probeerden maken. Maar als je dan uit de stad trok, ontmoette je mensen die je echt wilden leren kennen. Zo belandden we bijvoorbeeld in de woestijn bij een Marokkaanse familie. Vier broers hadden een auberge aan de rand van de woestijn. Zij wilden ons de woestijn laten beleven.’

 

 

Hoe voelt het als vrouw bij vier Marrokaanse mannen? Waren er soms twijfels?

 

‘Dat viel eigenlijk heel goed mee. Ik denk dat het deels komt omdat ik heel erg open-minded ben. Ik probeer mensen niet direct te beoordelen. Mijn reisgenoot had het hier soms wel wat moeilijker mee. Zo boden ze ons bijvoorbeeld een Bain du Sables aan. Daarbij ga je onder het warme zand van de woestijn liggen en worden je spieren helemaal opgewarmd. Blijkt goed te zijn tegen reuma en is één van de grote redenen waarom Marokkanen afzakken naar de Saharawoestijn. Zo’n behandeling is goed voor je hele lichaam, maar werkt het best als je zo naakt mogelijk in dat bad gaat liggen. Ik begreep die redenering volledig en ging zonder problemen in mijn ondergoed in het bad liggen. Voor mijn reisgenoot was dat niet zo evident. Ze stelde zich vragen bij het feit dat we als twee meisjes in ons ondergoed in de woestijn gingen liggen onder een hoop zand. Zal afhangen van persoon tot persoon waarschijnlijk… Mijn gevoel zei me gewoon dat deze mensen heel oprecht waren.’

 

 

Wat was je algemene indruk van mensen in Marroko?

 

‘Mijn gevoel was eigenlijk heel positief. De vier mannen van de auberge noemden ons vaak ‘les gazelles’. Wat voor sommigen misschien verkeerd kan overkomen, maar in hun geval was dat heel lief bedoeld. Ze hadden echt het beste met ons voor. Net zoals veel anderen die ik op mijn reis tegen kwam. De laatste weken van de reis was ik helemaal alleen. Ik moest dus alles alleen uitzoeken, maar ik kreeg heel veel hulp van de mensen in mijn omgeving. Veel Marokkanen hebben het beste met je voor. Ze willen je een leuke ervaring geven en gaan hun eigen gemak aan de kant schuiven voor dat van jou. In het surfhostel waar ik de laatste weken zat, was er een uitbater, Ibrahim, die alles regelde voor zijn gasten. Een bus naar de stad, eten en drinken, een surfboard, een surfleerkracht… Noem maar op.

 

Allemaal op eigen aangeven en niet dwingend. Dat deed deugd. Ik voelde me als mens gewaardeerd in zijn omgeving. Dat maakte mijn ervaring ook zo aangenaam. ‘

 

 

Je zegt dat je de laatste weken alleen gereisd hebt. Hoe was dat? Heb je tips voor anderen?

 

‘Het was niet de eerste keer dat ik alleen reisde. Het blijft natuurlijk altijd wat spannend. Het hostel werd me aangeraden door een surfleerkracht die ik op een vorige reis leerde kennen. Toen ik er toekwam verbleven er nog andere Europeanen in het hostel. Ik sliep op de kamer met een kerel van Brazilië die nu in Australië woont. Voor mij was het niet erg om een kamer te delen met hem. Ik denk dat je daar best gewoon voor open staat. Als je je bij alles vragen stelt, wordt je reis al snel heel stresserend. Dat was bij mij dus niet het geval. Ik probeerde gewoon te genieten van vijf weken leven zonder stress. En dat is me aardig gelukt. Als tip kan ik dus enkel meegeven dat je best niet te veel nadenkt over zaken. Je kan natuurlijk op alles ‘ja’ zeggen. Maar probeer je gevoel te volgen. Argwaan niet elk voorstel dat iemand maakt. Vaak hebben mensen het echt goed met je voor.’

 

 

Je ging surfen daar. Hoe ging dat?

 

‘Ik heb al vaker gesurft, dus ik was niet aan mijn proefstuk toe. Ibrahim was surfleerkracht waardoor hij in het begin meesurfte en zo leerden we nog dingen van elkaar. Na enkele weken kwam er nog een andere surfleerkracht, Achmed. Dat was echt mijn soulmate is achteraf gebleken. Hij was eerst heel bedeesd in het water en zei maar weinig. Maar na twee weken samen in het water te dobberen, kan je niet anders dan elkaar leren kennen. Hij maakte mij mee in al mijn goeie momenten als ik een goede golf pakte, maar even goed in de momenten waarop ik even down was omdat het die dag minder lukte. Ik weet dat ik een bepaald moment aan het huilen was op mijn board omdat het die dag maar bleef mislukken. Hij nam me mee voor een wandeling en lachte alles een beetje weg, maar op een heel respectvolle manier. Tijdens de wandeling vroeg ik wat hij graag wou bereiken in het leven. Hij zei dat hij liefst van al na zijn studies, een eigen guesthouse wou openen in Marokko. Hij was hier heel open en serieus over. Niet om mijn aandacht te trekken, maar om oprecht een gesprek te voeren van persoon tot persoon. Dat was een heel mooi moment. Achteraf zijn we nog heel goede vrienden gebleven en heeft hij me zelfs leren rijden op zijn brommer. Zalig was dat!’

 

 

Als ik het goed hoor, was Marokko dus echt een topreis voor jou?

 

‘Zeker en vast. Marokko is een heel divers land. Er zijn plaatsen waar ik niet graag geweest ben, en plaatsen waar ik zou kunnen wonen. Marrakesh is een stad die voor mij te groot en te druk is. Toeristen worden er gezien als geldmachines en daardoor verdwijnt een groot deel van de charme van de stad. Als je daarentegen richting de woestijn trekt, voel je de mentaliteit veranderen. Mensen willen er dat je je goed voelt in hun land, geniet van de omgeving en vooral gelukkig bent. Ik heb me nooit onveilig gevoeld terwijl ik met 4 mannen in de woestijn logeerde. Ik voelde me er net heel vrij en veilig. Dat is opmerkelijk, maar een heel aangenaam gevoel. Voor mezelf is dit een heel goede reis geweest. Ik ben echt verliefd op dat land."

illustratie door octavia darko

 

© all rights reserved