no nonsense. geen taboes.

nieuwsbrief?

YES PLEASE!

spanneeeeend...

oeps, fail, probeer nog eens!

welkom in onze sisterhood!

editie no. 4, 29 september 2016

LOVE IS IN THE HAIR

illustratie door aurike quintelier

love is in the hair

fists up. fro's out

geen-lokje en de drie haartjes

masih, de meestercrimineel

#fillefollebeats

vijftiendeverdieping

de wereld van ann-sophie

LOVE IS IN THE HAIR

door ilona lodewijckx

Even hebben we getwijfeld, lieve Filles Folles. Of we wel een hele editie aan je haar wilden wijden. Want eerlijk? Het roept beelden op van de kleurige rubrieken in andere meisjestijdschriften. Hoe je een visgraatvlecht of een messy bun in elkaar flanst. Hoe je de zeemeermingolfjes van Blake Lively krijgt of hoe je je haar krult met een stijltang (en blijkbaar is dit ook écht iets dat mensen doen).

 

Maar je haar is zoveel meer dan enkel dat. Het is een deel van wie je bent, en hoe je jezelf aan de buitenwereld toont. Je hakt er een stuk af en bleekt de ziel eruit om je gebroken hart te lijmen. Je krult het, stijlt het, vlecht het of kleurt het blauw om te tonen wie jij bent.

 

Voor sommige meisjes, zoals de dertienjarige Zuid-Afrikaanse badass Zulaikha Patel, is haar een symbool van respect. Van trots. Van haar geschiedenis, cultuur en blackness. Voor andere meisjes, zoals Iraanse journaliste Masih Alinejad, is haar een symbool van vrijheid. Van durf en rebellie. En dat haar ook o zo vaak een symbool is van schoonheid en vrouwelijkheid, kunnen Marisa, Lacy, Yasmin en Sofija je vertellen. Ze lijden aan alopecia areata -- een ziekte die hun haar doet uitvallen -- en leerden houden van zichzelf  én hun kale kopje. Ook Ann-Sophie schrijft opnieuw haar hersenspinsels voor je neer. Over hoe het voor een meisje in een jongenslijf vechten is tegen die terugwijkende haarlijn, en eeuwige twijfel welke haarstijl nu het vrouwelijkst is.

 

Bonus? In onze #fillefollebeats-lijst vind je deze topper terug. Laat dat de soundtrack zijn van je leesuurtje.

 

Liefs,

 

Fille Folle

 

illustratie door flore de man

FISTS UP. FRO'S OUT.

door ilona lodewijckx

illustratie door aurike quintelier

Dertien is ze. Hetzelfde fragiele en tengere kind dat ze was, maar ondertussen met een flinke groeischeut. Dezelfde lieve en zachte stem als die waarmee ze tot tien telde in verstoppertje of haar poppen toefluisterde, maar niet langer bang om die te verheffen en te schreeuwen om respect.

 

Jaren lang kwam Zulaikha Patel elke dag in tranen thuis van school. Ze viel haar zusje in de armen en huilde omdat ze haar op school "bloemkool" noemden. Al sinds ze klein was werd ze onophoudelijk gepest door haar natuurlijke krullenkop.

 

En ja -- in een Zuid-Afrikaanse middelbare school met maar 3% diversiteit (lees: bijna zo goed als helemaal blank) viel Zulaikha, met haar kroon van ontembaar kroeshaar, erg op. Medeleerlingen vonden haar te exotisch, vreemd en vies. Zelfs leerkrachten vroegen haar om haar krullen te steilen, omdat haar kroeskopje niet hoorde op school. Drie keer moest ze van school veranderen. Talloze avonden sleet ze in de strafstudie.

 

En dan was de maat vol.

 

Zulaikha: "Mijn haar is iets dat me al m'n hele leven achtervolgt. Zelfs toen ik nog in de lagere school zat zeiden ze me dat m'n haar niet natuurlijk is. Dat het te exotisch is en dus ongewild is. En dat probleem heeft me achtervolgd naar de middelbare school. Maar me vragen om m'n haar te veranderen is me vragen om m'n zwartheid uit te wissen."

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eind augustus verzamelde Zulaikha enkele van haar gelijkgezinde schoolgenootjes en leidde ze een protest buiten de poort van haar school. Met de vuisten gebald in de lucht eisten de meisjes respect en gelijkwaardigheid. Zulaikha, tenger als ze is, toonde geen angst terwijl ze oog in oog stond met de blanke mannelijke leerkrachten en politieagenten die op haar af werden gestuurd. "Neem ons dan mee," riep ze. "Ze willen ons allemaal arresteren, dus neem ons gewoon mee."

"Ze is deze beweging begonnen omdat ze het gevoel had dat mensen op haar neerkeken," zegt Zulaikha's zus Amira. "En ze voelt die sterke drang om geaccepteerd te worden. Zelf negeerde ik het gefluister en de nare opmerkingen van leerkrachten of klasgenoten aan het adres van de weinige bruine of zwarte leerlingen in de lessen die ik volgde. Ik zette m'n beschaafde gezicht op elke ochtend als ik die school binnenliep, en liet pas m'n ware aard zien wanneer ik bij m'n vrienden was of in de lokale Koranschool."

 

De jonge Zulaikha heeft ondertussen een hele fanbase verzameld. O.a. Solange Knowles aka het zusje van Queen Bey (én zelf trotse bezitster van een prachtige bos natuurlijke krullen) rekent zich tot haar trouwste fans, en uitte op Twitter haar steun aan Zulaikha's protest. "We staan allemaal versteld van Zulaikha," zegt Amira. "Omdat we godverdomme wilden dat we haar hadden kunnen zijn."

 

Voor Zulaikha is haar 'fro deel van wie ze is. Het is een symbool van trots, van een culturele identiteit. En daarom is het o zo belangrijk dat ze voor zichzelf opkomt, haar pesters van repliek dient, en schreeuwt om respect.

GEENLOKJE EN DE DRIE HAARTJES

door ilona lodewijckx

illustratie door aurike quintelier

Lang haar dat verleidelijk krult, weelderig over je schouders golft, dat je makkelijk in een dotje draait en dat tegen je wangen striemt als je je op een windrooster waagt. Het lijkt wel hét symbool van vrouwelijkheid. Al zolang als de mens in huizen woont en zichzelf down under bedekt, wordt lang, verleidelijk haar gezien als een symbool van vrouwelijkheid, vruchtbaarheid en goede gezondheid.

 

Het is de reden waarom veel jongens die op meisjes vallen een koude rilling langs hun ruggengraat voelen lopen wanneer hun special girl luidkeels aankondigt de schaar in haar haar te willen zetten. Het is de reden waarom zoveel meisjes in tranen uitbarsten wanneer ze na een impulsieve kappersbeurt met een bloempotkopje de zaak buitenstappen.

 

Maar wat als je je haar verliest zonder dat je dat wil? Door een ziekte, bijvoorbeeld? Kan je je dan nog vrouwelijk, mooi of sexy voelen?

 

Fille Folle sprak met Marisa, Lacy, Sofija en Yasmin. Vier prachtige meisjes die lijden aan Alopecia Areata, een ziekte die je haar doet uitvallen.

 

 

1. Hoe oud was je toen je ontdekte dat je aan alopecia lijdt?

 

MARISA: "Ik was negen toen ik voor de eerste keer naar de dermatoloog moest voor m'n alopecia. Het begon als een klein kaal plekje op m'n achterhoofd, niet groter dan een muntstukje."

 

LACY: "Ik was ongeveer zeven jaar oud toen m'n mama een klein kaal plekje op m'n achterhoofd ontdekte. Gelukkig was ik op die leeftijd een echte wildebras die liever in de modder liep te spelen dan m'n haar zat te kammen en vlechten."

 

SOFIJA: "Het was in m'n vroege kindertijd. Ik was misschien vijf of zes jaar. Ik herinner me niet eens hoe triest het was om te ontdekken dat ik de ziekte had."

 

YASMIN: "Ik was vijftien."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2. Wat was je eerste reactie? Hoe ging je ermee om?

 

MARISA: "Omdat ik nog maar negen was, vond ik het allemaal niet zo'n big deal. De dermatoloog vertelde me dat m'n haar uitviel door stress, en dat het zou stoppen met uitvallen als ik kon ontspannen. Ik was boos. Ik snapte niet waarom ik stress had en waarom ik er de schuld van kreeg dat m'n haar uitviel.

Jaren later ontdekte ik het internet en werd ik geobsedeerd, wilde ik alles lezen over alopecia. En dat was nog voor Facebook, Instagram of YouTube -- dus ik voelde me heel alleen op de wereld. Toen ik in het middelbaar zat en m'n alopecia erger werd, probeerde ik m'n kale plekjes met extensions en haarbanden te verstoppen. Soms werd 't zo erg dat ik dagen niet naar school kon."

 

LACY: "Omdat ik zo'n jongensachtig kind was, was m'n eerste reactie vrij positief en relaxed. Het was pas wanneer m'n ziekte erger werd en m'n haar veel sneller begon uit te vallen dat het allemaal een grotere impact had op m'n leven. Op school was het tegen de regels om hoofddeksels of hoedjes te dragen. Ik was zeven en wilde helemaal geen pruik dragen, alleen baseballpetjes, dus probeerde m'n mama de leerkrachten te overtuigen om de regels voor mij te veranderen. Dat lukte. Maar kinderen zijn kinderen, en m'n klasgenootjes waren niet blij dat ik uitzonderingen op de schoolregels kreeg -- en da's wanneer het pesten begon. Een groep kinderen stal m'n petje en lachten me uit terwijl ze de pet naar elkaar gooiden. De "geen-lokje en de drie haartjes"-scheldnaam bleef hangen en op de duur begon ik school te haten. Gelukkig had ik een oudere zus die zo brutaal en populair was die me altijd verdedigde, en een moeder die de pesters letterlijk ging afdreigen aan de schoolpoort. Het pesten was snel voorbij. Maar een zaadje was wel geplant in m'n hoofd. Dat ik anders was en niet bij de rest hoorde, zonder dat ik daar ooit voor gekozen had. En leeftijdsgenootjes vonden m'n haarverlies duidelijk afstotelijk. Ik wilde hopeloos graag m'n haar terug -- waardoor het alleen maar sneller uitviel."

 

SOFIJA: "Eerst wist ik helemaal niet wat er aan de hand was met m'n haar. Soms groeide het, soms viel het uit. Maar het deerde me niet zo erg -- ik was maar een kind."

 

YASMIN: "Vreemd genoeg reageerde ik niet echt. Ik herinner me dat ik naast m'n mama zat toen de dermatoloog vertelde dat ik alopecia had. M'n mama begon te huilen, maar ik zat daar gewoon en had er niet echt een mening over. Ik ben een vrij relaxed persoon, en ik was niet bang voor m'n haarverlies omdat m'n haar zo dik en krullerig was dat je amper iets kon zien."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3. Haar is een enorm deel van iemand's identiteit -- en vooral voor meisjes. Lang haar wordt vaak geassocieerd met vrouwelijkheid. Hoe vind je dat je haar verliezen je veranderd heeft?

 

MARISA: "De schoonheidsidealen die geleerd worden aan jonge meisjes. Dat je er zo en zo moet uitzien om mooi te zijn, dat je make-up moet dragen en een weelderige dos prachtig haar moet hebben -- dat moet allemaal niet. Je hoeft echt niet in dat plaatje te passen waar we in gedwongen worden. Wees anders. Val op en wees dapper. Dat is mooi. M'n haar verliezen heeft m'n hele zicht op het leven veranderd. Ik weet wie ik ben, en ik ben zeker van mezelf, los van wat er op m'n hoofd gebeurt. M'n alopecia heeft me een zelfvertrouwen gegeven dat ik anders misschien nooit had gevonden."

 

LACY: "Mijn visie over wat haar betekent is veel veranderd doorheen de tijd. Da's waarschijnlijk omdat m'n haar soms weer helemaal terug groeide en ik steeds opnieuw m'n alopecia moest accepteren. Elke keer deed ik dat op een andere manier, achteraf gezien steeds volwassener en rationeler. Soms voelde ik me alsof ik m'n hele identiteit kwijt was, en ik nooit een gewone tiener of student kon zijn. Alopecia zit ingebakken in m'n hele leven. Ik was altijd dol op water, maar wilde plots niet meer zwemmen. Ik speelde netbal met een pruik op, zat op het strand in bakkende temperaturen zonder dat ik m'n pruik af durfde zetten. Ik hoorde m'n vriendinnen zeuren over hun haar of hoorde haarmopjes op tv en had zin om te schreeuwen. Langzaamaan begon ik haar meer als een accessoire te zien, iets wat ik met een pruik ook kan doen. En nu weet ik ook dat mijn haarverlies niet betekent dat anderen niet mogen zeuren over bad hair days. Het was een trage weg om me beter in m'n vel te voelen, maar door volwassener te worden kwam het uiteindelijk wel."

 

SOFIJA: "Opgroeien met alopecia was moeilijk. Het was een erg harde tijd. Mensen bekeken me vreemd en dat maakte me heel onzeker, was een heel ongemakkelijk gevoel. Anderen lachten me uit met m'n kale hoofd. Het was ontzettend moeilijk, maar nu ik ouder ben heb ik geleerd mezelf te respecteren. Van mezelf te houden. En iedereen te steunen, met foutjes en al. Want niemand is perfect."

 

YASMIN: "Toen ik m'n haar verloor, heb ik me drie jaar achter een pruik verstopt. Niemand mocht me kaal zien. M'n vrienden niet, m'n familie niet, m'n lief niet. Ik voelde me zo lelijk en onaantrekkelijk. Maar het is nu vier jaar geleden sinds ik al m'n haar ben verloren, een jaar geleden sinds ik voor de laatste keer een pruik droeg, en ik voel me goed. Het is soms moeilijk, maar het heeft me een beter mens gemaakt. Ik ben meer open minded, kan me beter inleven, en heb de kleine dingen in het leven leren appreciëren. Ik heb meer zelfvertrouwen en voel me vrij nu ik me niet moet verstoppen achter een pruik en me voordoen als iemand die ik niet ben. Ik heb beseft dat 't je niets moet uitmaken wat andere mensen van je denken -- je kan niet iedereen blij maken. En mensen zullen sowieso wel hun mening over je klaarhebben."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4. Draag je een pruik in je dagelijkse leven? Voel je je anders daardoor?

 

MARISA: "Ik draag geen pruik. Ik heb misschien minder dan 5 keer in m'n hele leven een pruik gedragen. En het maakte me eigenlijk nog onzekerder dan m'n kale plekken. Sommigen voelen zich mooier met een pruik, maar ik voel me mooier zonder."

 

LACY: "Ik draag m'n pruik op het werk. Maar ik vind het oké als mensen weten dat ik kaal ben eronder. Nu durf ik gerust zonder pruik naar het strand of de fitness."

 

SOFIJA: "Ik ben gek op m'n pruik! Maar ik hou ook van m'n kale kopje. De mensen dichtst bij me zien me het liefst zonder, dus draag ik m'n pruik niet als ik thuis ben of gewoon in de buurt rondloop. Maar als ik naar een feestje ga vind ik het leuk om m'n pruik te dragen."

 

YASMIN: "Al meer dan een jaar niet meer. Ik heb me er meer dan drie jaar achter verstopt, maar het duwde me verder in de put. Ik deed alsof het m'n echt haar was en deed me voor als iemand die ik niet was. Enkele maanden geleden deed in een pruik aan om uit te gaan en ik haatte het. Ik voelde me zo onzeker. Sommige meisjes voelen zich sterker in hun vel met een pruik, maar voor mij is het omgekeerd. Ik heb liever dat mensen de échte ik zien."

 

 

5. Als je een goeie babbel kon hebben met je jongere zelf, wat zou je haar zeggen?

 

MARISA: "Accepteer alles aan jezelf -- "foutjes" en al. Laat niemand je vertellen hoe je er zou moeten uitzien."

 

LACY: "Dat ze zich minder zorgen moet maken en zichzelf niet onder druk moet zetten. Dat, ook al voelt ze zich alleen en geïsoleerd in haar gevecht met haarverlies, iedereen dingen heeft die ze niet kunnen controleren. Sommige mensen hebben acne. Anderen hebben diabetes. Andere mensen hebben een handicap. De wereld is echt niet aan het staren naar haar of haar aan het veroordelen om haar fouten, want ze hebben het druk genoeg met hun eigen kleine kantjes. En hoe erg het ook klinkt, soms doet de samenleving mensen zo minderwaardig voelen dat ze zelf hun grootste pestkop zijn. Ik zou haar vertellen dat ze de beste familie, vrienden en steun rond zich heeft die ze zou kunnen wensen, en dat ze dankbaar moet zijn voor wat ze heeft in plaats van verdrietig om wat ze niet heeft."

 

SOFIJA: "Hey daar, Sofietje. Hou je hoofd omhoog. Voel je niet slecht door andere mensen en wat ze zeggen. Wees gewoon jezelf en volg je hart en je dromen. Schoonheid komt uit de goedheid van je hart en van de rijpheid van je brein, niet uit de haren op je hoofd."

 

YASMIN: "Laat 't niet aan je hart komen wat mensen van je denken. Hou je niet bezig met er "perfect" uit te zien -- wat is "perfect" zelfs? Zorg dat je de beste versie van jezelf bent. Hou van jezelf. Vergelijk je niet met anderen. Iedereen is anders, en je bent uniek voor een reden. Dus stoef ermee! En vergeet niet dat je persoonlijkheid het allerbelangrijkste is."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6. Hoe heb je geleerd om je eigen schoonheid te accepteren? Heb je het daar soms nog moeilijk mee?

 

MARISA: "Door mezelf te omringen met mensen die me accepteren voor wie ik ben. Steun is zo belangrijk. Maar het is soms nog steeds moeilijk. Er gaat geen dag voorbij zonder dat er iemand naar me staart of me vraagt of ik kanker heb. Maar ik heb hiervoor gekozen. Ik kies ervoor om in het openbaar te gaan met wat andere mensen vaak zien als een gebrek. Maar ik vind het niet erg als mensen staren of vragen stellen als dat betekent dat ze iets kunnen bijleren."

 

LACY: "Door m'n YouTube-video. Ik besloot om er gewoon voor uit te komen en iedereen te vertellen over m'n alopecia. Achteraf gezien zat ik toen slecht in m'n vel en besef ik dat dat kwam doordat ik elke dag m'n ziekte probeerde te verstoppen en ontkennen. Het is niet alsof ik nu in de spiegel kijk en denk "ja, ik zie er prachtig uit kaal, waar was ik vroeger zo verdrietig over?" Het is meer de acceptatie dat ik er niks aan kan doen. Dus ik moet gewoon van het leven genieten los van m'n ziekte. Het is echt nutteloos om erover te piekeren. Ik probeer steeds minder m'n pruik te dragen en alopecia steeds meer een deel te maken van m'n leven."

 

SOFIJA: "M'n vriendin Sarah en m'n lief Alexander hebben me hier erg in geholpen. Ze hebben me doen inzien dat m'n schoonheid in mij zit. Dat 't niks te maken heeft met wat er wel of niet op m'n hoofd groeit. Nu ik de échte ik kan tonen voel ik me vrijer en lach ik meer. De mensen waar ik van hou zijn er nog steeds. En de mensen die me uitlachten zijn irrelevant geworden."

 

YASMIN: "Ik ben op een punt gekomen waarop ik besef dat dit het is. Dit is wie ik ben. Ik heb geen haar, en ik kan niks doen om dat te veranderen. Dus ik kan er maar beter mee leren leven, en net zoveel zelfvertrouwen hebben. Het leven is te kort om je zorgen te maken over hoe je eruit ziet. Ik worstel soms wel en mis m'n haar heel erg. Soms zou het leuk zijn om gewoon voor één dag m'n haar terug te hebben. Maar ik blijf niet bij de pakken zitten. Ik probeer de goede dingen in m'n leven te herinneren en onthou dat dingen veel erger zouden kunnen zijn. Er zijn mensen in de wereld die sterven door ziektes. Die geen huis hebben. Die verhongeren. Die geliefden zijn kwijtgeraakt. En ik ben alleen maar mijn haar verloren."

 

marisa ramirez

sofija ristovska

yasmin taylor

lacy jane gratton

MASIH, DE MEESTERCRIMINEEL

door ilona lodewijckx en masih alinejad

illustratie door aurike quintelier

“Elke dag breken meisjes in Iran de wet. En ik ben een meesterlijke crimineel. Weet je waarom? Omdat de Iraanse autoriteiten vinden dat ik teveel haar heb. Te veel stem heb. En te veel vrouw ben."

 

Iraanse journaliste Masih Alinejad laat er geen gras over groeien: ze is geen fan van haar hoofddoek. En nog veel minder van de wetten die 'm sinds de revolutie in 1979 verplicht maken voor alle meisjes en vrouwen in Iran. Op dat moment werd de westers-gezinde sjah Mohammad Reza Pahlavi afgezet, en kwam Ayatollah Khomeini aan de macht, die een dictatoriale Islamitische republiek installeerde.

 

En zo zagen de Iraanse meisjes, die er voor de revolutie zo hadden bijgelopen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

er plots zo uit:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nadat Masih een fotocollage van zichzelf postte met én zonder hoofddoek ging de bal aan het rollen. Meisjes en vrouwen uit heel Iran begonnen foto's van zichzelf op sociale media te posten zonder hoofddoek. Masih werd benieuwd naar hun verhalen, en vroeg hen te vertellen over hun ervaringen met de verplichte hijab. Zo werd My Stealthy Freedom (vertaald: mijn stiekeme vrijheid) geboren, een sociale media-community van meer dan 1 miljoen trouwe Facebook-volgers waarop meisjes en vrouwen naar hartenlust foto's posten van zichzelf terwijl ze hun hoofddoek afwerpen.

 

Fille Folle sprak met Masih, over haar als symbool van vrijheid en moed.

 

 

1. Vanaf welke leeftijd begon je je haar te bedekken? Hoe voelde je je daarbij?

 

"Ik werd gedwongen om een hijab te dragen vanaf ik zeven was, zoals alle meisjes in Iran. We moeten er één dragen om naar school te kunnen gaan. Als klein meisje had ik er een hekel aan, vooral omdat m'n broer er geen moest dragen. Hij was vrij om te rennen, om te spelen in een open veld. Zonder een doek op z'n hoofd. Hij was vrij om naar hartenlust door dat prachtige dorp te fietsen."

 

In haar familie was een hijab dragen heel gewoon, vertelt Masih. "Alle vrouwen in m'n familie dragen er een. M'n moeder, m'n zus, m'n tantes -- iedereen. Ik was een rebel, maar ik moest wel bedekt zijn als ik bij familie was. Maar het is helemaal geen zwart-of-wit-situatie, en niet elke familie in Iran is zoals die van mij. Er zijn zoveel mensen die niet geloven in verplichte hijab. Veel mensen huilden voor hun dochters toen de wetten in 1979 veranderden."

 

 

2. Op welke manier is je haar een symbool van vrijheid voor jou?

 

"Vrouwen worden geconditioneerd door geschiedenis, cultuur en familienormen om  onderdanig te zijn. Het idee van "een goede vrouw" in het Midden-Oosten is de vrouw die onzichtbaar is, in de keuken bezig, weg van de buitenwereld. De verplichte hijab is een muur die haar op haar plaats houdt. Het is een manier om de identiteit van een meisje te controleren. Wat we dragen, of gedwongen worden om te dragen, beïnvloedt hoe we onszelf zien. En als we er onderdanig uitzien, dan is dat een beeld dat uiteindelijk vanzelf de waarheid wordt."

 

 

3. Hoe kwam je op het idee om Stealthy Freedom op te richten? Om meisjes die hun hijab liever niet dragen aan te moedigen om foto's te posten zonder hoofddoek?

 

"De verplichte hijab is een kwestie van mensenrechten. Van vrouwenrechten. Maar vaak vinden politici en andere activisten dat er belangrijkere topics op de agenda staan. My Stealthy Freedom toont dat een groot deel van de vrouwen in Iran zich verzet tegen de verplichte hijab, en dat het een gigantisch probleem is. We kunnen geen grotere problemen aanpakken voor we volledige persoonlijke vrijheid hebben. Nadat ik die foto van mezelf postte zonder hoofddoek was de reactie massaal. En elk persoonlijk verhaal maakt me heel gelukkig. Zoveel jonge meisjes vertelden me dat ze gewoon zo graag eens de wind in hun haar willen voelen. En dat moet kunnen. Zie, mijn moeder wil een hijab dragen. Ik niet. Iran zou er voor ons allebei moeten zijn."

 

 

4. Ondertussen woon je in de VS, en ga je zonder hoofddoek door het leven. Wat is er voor jou veranderd?

 

"Toen ik uit Iran wegging droeg ik een hoed om m'n haar te bedekken. Zo voelde ik me niet te opvallend in de Amerikaanse straten, maar was het toch een signaal van respect naar m'n land en m'n familie toe. Iraniërs die zich verzetten tegen het Islamitische regime lachten me uit met m'n hoed -- in Iran vonden ze me dan weer te rebels. Maar ik bleef erbij, en op de duur werd de hoed een deel van me. Maar ook dat voelde geforceerd. Die hoed maakte me geen beter mens, net zoals een hijab dat niet doet. Maar ik durfde 'm niet af te zetten. Het heeft me meer dan twee jaar gekost om buiten te komen zonder hoed. En ik voelde me zo bevrijd maar ook bang tegelijk. En nu weet ik: wat ik draag bepaalt niet wie ik ben."

 

masih alinejad

#FILLEFOLLEBEATS

Gratis en voor niets: 10 nieuwe #fillefollebeats in onze zomerlijst! Met o.a. Santigold, Hailee Steinfeld, Willow en Fifth Harmony. Shake je sugar lumps op de zwoele beats van de koninginnen der aarde!

Ik dacht dat ik zou flauwvallen telkens hij met zijn hand door zijn haar streek.

 

Zou iedereen het zien? Hoe hij dat zachter deed dan al de rest? Hoe zijn vingers zweven alsof ze vleugels hebben en zijn warrige kapsel lijkt te verlangen naar zijn aanraking?

 

(zou iedereen het zien?)

illustraties door aurike quintlier

#vijftiendeverdieping

DE WERELD VAN ANN-SOPHIE

Ann-Sophie werd geboren in het lichaam van een jongen. Wat ze denkt, voelt, doet en droomt doorheen haar transitie, probeert ze hier in woorden te gieten.

 

Geheimpje? Voor een man ligt z'n haar heel gevoelig. Echt.

 

Ze zullen het niet graag toegeven, maar zodra die haarlijn langzaam wat naar achteren begint te wijken, schieten de meesten onder hen in paniek.

 

Sommige mannen kunnen het hebben. Die omhelzen kaal worden als een symbool van mannelijkheid, want mannen en kaalheid, da's -- ongeacht hoe ijdel ze zijn -- helemaal oké. Mannen worden kaal, vrouwen niet, als we eventjes de uitzonderingen uit de weg gaan. Vrouwen hebben prachtige, weelderige lokken, mannen hebben gewoon ... haar. En mogen vaak al blij als ze het na hun vijfendertigste nog hebben.

 

Voor een vrouw in een mannenlijf, zoals jullie Ann-Sophie, ligt dat allemaal nog wat gevoeliger. Elke millimeter die het haar naar achter wijkt is voer voor een inzinking. Je gaat tot het uiterste om elke imperfectie te verdoezelen. Pruiken. Implantaten. Extensions. Het kan meteen bij op het eindeloze lijstje van dingen waar we ons zorgen over maken; waar we gelukkig over willen maar niet altijd kunnen zijn.

 

Gelukkig is het iets waar ik makkelijk iets aan kan doen. Waar ik mee kan experimenteren. Het is de perfecte manier om extra in de verf te zetten wie ik ben.

 

En dan praat ik alleen nog maar over je hoofd.

 

Want al dat ongewenst haar op ongewenste plaatsen. Bij mannen groeit het o-ve-ral -- thank god dat ik daar grotendeels van gespaard bleef. Maar toch. Vrouwenhaar is net dat ietsje dunner en zachter. Dat van mannen wat donkerder en harder. En zo worden zelfs die enkele verloren haartjes een bron van onzekerheid -- en een reden om de prijzen van een lasersessie te gaan googelen.

 

Ik heb die typisch mannelijke inkepingen aan de zijkanten van m'n hoofd, dreigementen van een potentiëel toekomstig kaal hoofd. Maar al bij al ben ik best blij met m'n haar. Het is sluik en zal niet snel een krul houden, maar het is nog vol genoeg -- en een goeie kapper doet wonderen, ongeacht je chromosomen.

 

Nu wil ik m'n haar laten groeien. Ook al is dat de vorige keer niet goed gekomen, en zag het er door m'n sluike manen helemaal niet vrouwelijk uit. En hoewel ik blij was toen er weer een stuk af ging, werd dat weer zo'n typische reality check. Dat je niet bent wie je voelt vanbinnen. Maar deze keer wordt mooier.

illustratie door aurike quintelier

© all rights reserved