no nonsense. geen taboes.

nieuwsbrief?

YES PLEASE!

spanneeeeend...

oeps, fail, probeer nog eens!

welkom in onze sisterhood!

MIJN GEVOELIGE SNAREN

door camille ghekiere

‘Softie’, ‘pietje-precies’, de ‘moeilijke’ van de bende... Ik heb heel mijn leven moeten aanhoren dat ik nergens tegenkan, mij snel aanstel, meer moet leren ‘verdragen’. Maar dit leven is nu eenmaal vaak veel te intens, veel te mooi, veel te triest, veel te bruut voor mij.

 

 

 

Luid lawaai brengt mij van mijn stuk, een broek die teveel spant verzuurt mijn dag, slaaptekort verandert mij in een meedogenloos monster, grote groepen en het journaal maken mij overstuur, muziek doet vuurwerk ontploffen in mijn hersens, mensen en hun verhalen slepen mij genadeloos mee, ik sta bekend om het voortdurend spelen met de lichtdimmer en de volumeknop, en er is niets dat ik zoveel haat in deze wereld als kou hebben. Ik heb altijd geloofd dat er iets mis was met mij, tot ik leerde wat hoogsensitiviteit is.

 

De amygdala is het deel van het brein dat verbanden legt tussen zintuiglijke prikkels en je emotionele reacties erop. De amygdala van hoogsensitieve mensen is actiever, en hun zenuwstelsel gevoeliger. Wat een metaforisch tikje is tegen de hersenen van een ander persoon, kan een gewapende overval zijn voor een HSP (hoog sensitieve persoon).

 

Veel mensen weten niet van zichzelf dat ze hoogsensitief zijn, en dat veroorzaakt heel wat lijden. Bovendien wordt gevoeligheid in onze maatschappij al te vaak als een zwakte gezien. Maar hoogsensitieve personen hebben ook streepjes voor. (yay!) Ze hebben onder andere een scherpe waarneming, sterke intuïtie, ze zijn zich gewaar van subtiele signalen in de omgeving en kunnen snel situaties en mensen inschatten. Ze zijn vaak artistiek aangelegd en creatief. Ze kunnen heel gefocust werken, zijn nauwkeurig, consciëntieus en hebben veel inlevingsvermogen. Maar het is een constante uitdaging om je niet te laten meeslepen door de golf van prikkels die steeds binnenkomt en een HSP dreigt te overweldigen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik heb voor mezelf vorig jaar de tool der verlossing gevonden in meditatie. Ik zet me neer en laat de storm in mijn hoofd uitrazen, in plaats van erin rond te rollen. Mediteren is trouwens echt niet meer enkel voor een groep kale monniken op een berg in Azië: nergens ter wereld wordt zoveel gemediteerd als bij ons in West-Europa.

 

Je kan het voorstellen alsof je hoofd een krioelende zandbak is met vechtende, ruziemakende, spelende, huilende kindjes, en in plaats van middenin de zandbak te staan, zet je je neer op de rand en kijk je toe hoe ze uitvechten. Als je neer gaat zitten om te mediteren, beslis je dat welke gedachten en gevoelens er ook op je afkomen, je er niet gaat tegen vechten, en je er niet door gaat laten meeslepen. Het is als een houding aannemen van “fuck this shit’’, maar dan met héél veel liefde. En dan zie je alle dingen die verantwoordelijk zijn voor de stormwolk in je hoofd. Je leert je gedachten, verlangens, frustraties, angsten, gevoelige snaren, vertwijfelingen, mentale knopen herkennen, en leert er lief voor te zijn. Ik zie bijvoorbeeld de druk die ik op mezelf leg om ‘normaal’ of anders te zijn, hoe mijn perfectionisme mij verlamt, hoe indrukken, gebeurtenissen, mensen mij meeslepen en onzeker en vertwijfeld achterlaten.

 

Niet te vergeten, meditatie helpt uiteindelijk om het allerallerbelangrijkste ever wat betreft mental health te begrijpen, hoogsensitief of niet: dat wat je ook voelt, hoe raar je jezelf ook vindt, hoe on-akkoord je ook bent met hoe je functioneert, je bestaansrecht mag geven aan jezelf met al je vreemde mentale tentakels. En je je tentakels mag aaien.

 

Een paar praktische instant oefeningetjes om eventjes lief te zijn voor jezelf en je tentakels

 

Neem even wat extra tijd in het toilet, sluit je ogen en vraag je eens af: “hoe voel ik me op dit moment?” Luister naar wat er vanzelf komt van antwoorden, in woorden of in gevoelens. Probeer te identificeren welke aangename en onaangename dingen je op dit moment voelt in je lichaam, welke positieve of pijnlijke gedachten er rondspelen. Herken en voel, maar ga er niet op in, denk er niet over na. Soms helpt het om tegen jezelf te zeggen dat je het nadenken, het ‘ingaan op’, even uitstelt (alsof je zegt tegen de gedachte: nu eventjes niet, straks wel weer).

 

Ook als je je niet kan afzonderen, kan je een mentale pauze nemen. Laat je blik rusten op een bepaald punt, probeer niet af te dwalen met je ogen, en voel even wat er opkomt in je geest en lichaam.

 

Neem een paar momenten in je dag waarin je eventjes heel lief bent voor jezelf. Neem bijvoorbeeld iets lekkers om te eten, luister naar een liedje, maak een wandelingetje alleen. Reserveer het moment echt voor jezelf, smaak en onderzoek wat je eet, luister intens naar wat je hoort, merk op hoe je lichaam voelt.

 

Voor de experimenteerders: neem een ‘open moment’. Dat is een moment (dat kan een halve minuut zijn) waarin je beslist dat álles, alles in en rond jou, precies is zoals het moet zijn. Zelfs het feit dat de oefening helemaal niet lukt en je wou dat alles anders was, is precies goed. Observeer met een beetje humor alle stemmetjes die protesteren tegen deze beslissing, en je proberen overtuigen dat de dingen niét oké zijn.

 

Enkele mega nuttige links:

 

Een zelftest voor hoogsensitiviteit (niet de beste, ze zijn bezig een nieuwe te ontwikkelen): https://www.hspvlaanderen.be/?p=node0026

 

Mindfulnesstrainingen en meditatieretraites rijzen uit de grond als paddestoelen, een app is echter een goede manier om jezelf te introduceren:

 

The mindfulness App http://themindfulnessapp.com/

 

Headspace http://www.headspace.com/

 

Calm https://www.calm.com/

© all rights reserved