no nonsense. geen taboes.

nieuwsbrief?

YES PLEASE!

spanneeeeend...

oeps, fail, probeer nog eens!

welkom in onze sisterhood!

deze maand

EEN BOEK!

klik hier om meer te weten te komen!

editie no. 5, 13 oktober 2016

MUSIC, MAESTRA!

illustratie door aurike quintelier

music, maestra!

"A Seat at the Table": #blackgirlmagic op z'n best

Rock 'n roll. hip hop. r&b. reggae. female?

meisjes en muziek: Fien Deman X BLACK MAMBA

Sonita: rappen voor je leven

Chrostin

#fillefollebeats

vijftiendeverdieping

Girls Go BOOM!

MUSIC, MAESTRA!

door ilona lodewijckx

Lieve Filles Folles,

 

Ahhh. Muziek. We hebben allemaal dat ene nummer dat je de onbetwiste koningin van deze aardhomp doet voelen. Of dat ene nummer dat keer op keer het haar op je armen doet rechtkomen en je prompt naar je eigen begrafenis doet dagdromen (snel toch eens checken wie er allemaal huilt). De cliché's zijn waar: 't is een universele taal. Dat merk je pas écht wanneer er iemand plots aan een kampvuur Wonderwall begint te tokkelen.

 

In deze Fille Folle passeren heel wat badass meisjes en vrouwen de revue. Solange (het zusje van Beyoncé, maar al lang niet meer "het zusje van", snap je?) bracht een nieuw album uit, "A Seat at the Table", en het werd een prachtig geschenk voor de zwarte gemeenschap in de VS. Diezelfde Beyoncé, arm in arm met Taylor #SquadGoals Swift en allround rascal Miley Cyrus maakten feminisme cool, maar toch blijft de muziekwereld voorlopig grotendeels een boys club. Fille Folle keuvelde met Fien Deman (ex- I Will, I Swear en nu helemaal terug met Ivy Falls) en Noena Eze aka BLACK MAMBA, een opkomende urban dj uit Sint-Niklaas. We zetten Sonita in de spotlight, een jonge rapster uit Afghanistan die zich in de muziek stortte en zo ontsnapte aan een huwelijk met een oudere man die ze niet kende. En als je zelf heel wat lawijt in je hebt zitten, scroll je beter naar het stukje van Girls Go BOOM, een jong initiatief dat rock 'n roll chicks een plaats wil geven om te experimenteren.

 

Liefs,

 

Fille Folle

illustratie door julia van leeuwen

"A SEAT AT THE TABLE" : #blackgirlmagic op z'n best

door leen van reusel

illustratie door aurike quintelier

"Het is een prachtig en muzikaal avontuurlijk statement over de pijn en de kracht van "black womanhood." -- Pitchfork

 

Solange is terug. Mét een cadeau voor de Afro-Amerikaanse gemeenschap. Want terwijl zusje Beyoncé's album Lemonade de zwarte vrouw opriep om in actie te schieten, is Solange's 'A Seat at the Table' eerder een soort van meditatie. Een reflectie waarin ze terugblikt op ervaringen van zwarte mannen en vrouwen in Amerika.

 

'A Seat at the Table' is letterlijk iemand een stoel aan je tafel aanbieden. Maar figuurlijk is het proberen tonen dat iemands gedachten, meningen en gevoelens ertoe doen. Voor Afro-Amerikanen betekent het het aanvechten van een presidentsverkiezing bomvol racistische slogans. Van het nieuws dat gedomineerd wordt door dode, ongewapende zwarte mannen en vrouwen. Waardoor het voelt alsof ze nooit een zitplaats zonder voorwaarden zullen krijgen.

 

Door iemand "A Seat at the Table" aan te bieden, geef je een stem aan de stemlozen.

 

Want we kunnen niet negeren dat we nog dagelijks tegen raciale vooroordelen moeten vechten. Met dit album leert Solange ons wat het betekent om trots te zijn op je afkomst. En dat zonder afbreuk te doen aan andere mensen.

 

Het is geen geheim dat veel mensen wel eens willen voelen aan zo'n afro. Maar dat wordt niet altijd in dank afgenomen. In 'Don't Touch My Hair' gebruikt Solange "haar" als metafoor voor de boze zwarte vrouw. (Luister ook zeker even naar wat Amandla Stenberg hierover te zeggen heeft! In deze video legt ze uitgebreid uit wat "haar" precies betekent voor zwarte vrouwen). Want dat er veel woede leeft onder zwarte vrouwen wordt hen vaak ten onrechte kwalijk genomen. Tussen de liedjes door horen we Tina Lawson, de mama van Solange, het opnemen voor haar gemeenschap:

 

 

"I think part of it is accepting that it's so much beauty in being Black. And that's the thing that I guess I get emotional about, because, I've always known that. I've always been proud to be Black. Never wanted to be nothing else. Loved everything about it, just...

 

It's such beauty in Black people, and it really saddens me when we're not allow to express that pride in being Black; and that if you do then it's considered anti-white. No! You just pro-Black. And that's okay. The two don't go together. Because you celebrate Black culture does not mean that you don't like white culture; or that you're putting it down. It's just taking pride. What's irritating is when somebody says, you know, 'They're racist!' 'That's reverse racism!' or 'They have a Black History Month, but we don't have a White History Month!'. Well, all we've ever been taught is white history: so why are you mad at that? Why does that makes you angry? That is to suppress me and to make me not be proud."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In ‘Mad’  zingt Solange over het belang en de waarde van onafhankelijkheid. This shit is for us, and no one else. En zo viert ze de pijn én triomf van 'the black experience'.

 

Maar natuurlijk wil het oog ook wat, dus verwent ze ons bij "Cranes in the Sky" en "Don't Touch My Hair" met schitterende visuals, produced door haar man Alan Ferguson. Oké, opboksen tegen Beyoncé, die een volledig visueel album maakte, is moeilijk -- maar ze moet niet onderdoen voor haar grote zus.

 

 

‘A seat at the table’ is zoveel dingen tegelijk: een tegengif van haat, een viering van de zwarte cultuur, maar vooral: een uitdrukking van het recht om het allemaal te voelen.

 

 

"I feel really good that I allowed myself to do both. That I allowed myself to, as young black woman, provoke black joy, and black happiness and show that yes, we can be in a space and be happy and be exuberant and we can also provoke pain and rage and anger. We are a nuanced people and we should be allowed to express both without having the context of the “angry black woman.” I feel great that I did both."

 

- Solange Knowles.

solange knowles

ROCK 'N ROLL. HIP HOP. R&B. FEMALE?

door wided  bouchrika

illustratie door aurike quintelier

Vroeger iemand een feminist noemen, was haast hetzelfde als die persoon vergelijken met een oude, harige, katten werpende dame. Die af en toe helemaal dolgedraaid met haar tieten bloot over straat zou rennen en gekke dingen zou schreeuwen.

 

Niet meer.

 

Het is 2016 en artiesten als Miley ‘Meisjes hoeven niets of niemand te vrezen’ Cyrus, Taylor #SquadGoals Swift en Beyoncé ‘Alles wat ik gezegd en gedaan heb sinds de release van ‘Flawless’ in 2013’ Knowles maakten feminisme cool. Een etiket dat je, nog voor iemand anders de kans krijgt, jezelf met trots opkleeft.

 

Toch lijkt niet iedereen zich helemaal te kunnen vinden in deze populaire versie van Girl power. 'Beyoncés feminisme is niet het mijne', stelt de Nigeriaanse schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie wiens krachtige uitspraken de basis vormen van Queen Beys succesnummer 'Flawless'. 'Kwetste hij mij? Zal ik hem vergeven? Did he put a ring on it? - Haar feminisme laat mannen nog te veel een noodzaak lijken', verklaart Adichie in De Volkskrant. 'Ik vind mannen geweldig, maar vrouwen horen niet hun hele leven in teken van een man te zetten. We zouden 20 procent van onze tijd aan hen moeten wijden - omdat het leuk is - maar daarnaast mag alle aandacht echt naar onze eigen zaakjes gaan.'

 

De feministische renaissance als product van popmuziek en -cultuur is een leuk en aantrekkelijk label, een sterk merk met catchy tag lines recht uit je favoriete songteksten. Zalig! Alleen jammer dat het voorlopig niet meer lijkt dan dat. De harde strijd die vrouwen dagelijks voeren voor meer gelijkheid wordt in kauwgomroze fluf gewikkeld en als een heerlijk zoete suikerspin geserveerd. Maar achter die façade gaat in de muziekindustrie zelf nog steeds heel wat ongelijkheid en stereotypering schuil.

 

Zo wordt Nicki Minaj vaker op haar uiterlijk beoordeeld dan op haar muzikale prestaties (die anders echt wel extreem badass zijn) of wordt Taylor Swift (ja, daar is ze weer) wanneer ze haar award voor beste album in ontvangst neemt niet enkel overschaduwd door Kanye’s shade, maar ook door alle te bedanken mannen die achter de gelauwerde plaat zitten. Want achter de schermen - minder dan 5 procent van de producers en ingenieurs in de industrie zijn vrouwen - is het al testosteron wat de klok slaat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Niet dat het er on stage beter aan toegaat. We hebben de zomer pas achter de rug en de festivals waar je op de eerste rij onder de zon stond mee te kwelen (iets tussen bronstige kater en roestige kraan), zitten vast nog vers in het geheugen. Misschien herinner je je dan ook dat er meer mannelijke dan vrouwelijke acts op het programma stonden. En dat je dan even dacht dat de Justins nu eenmaal meer muzikaal talent hebben dan de Rihanna's op deze aardkloot. Heel even maar. Want dat is natuurlijk compleet van de pot gerukt.

 

Waarom - als vrouwen niet alleen de helft van de wereldbevolking uitmaken, maar ook van de festivalgangers - werd 80 procent van de affiches volledig door mannen ingepalmd en was er slechts ruimte voor 10 procent all girl acts?

 

Om die vraag te beantwoorden, moeten we terug in de tijd naar het ontstaan van onze moderne festivals, beweert The Huffington Post. Die werden namelijk in het leven geroepen vanuit - je hoort het al - door mannen gedomineerde subculturen. De indie-en alternatieve rock scenes, de grunge van Kurt Cobain. Scenes die zich wilden onderscheiden van de mainstream en in hun ogen corporate, lichtzinnige of onbelangrijke popmuziek … waar we net vaak vrouwelijke artiesten in de hitlijsten aantreffen.

 

En daar vervallen we in een belachelijke veralgemening. Een geval van hokjesdenken waar Kate Nash de wereld onlangs voor op de vingers tikte. Want bij een bezoek aan de lokale platenwinkel, merkte ze op dat alle vrouwelijke artiesten in één bak waren gedumpt. Onder de categorie: females of all description.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ze plaatste de foto op Twitter en deelde daarbij niet enkel haar frustratie, maar ook het probleem van de industrie en bij uitbreiding onze samenleving: ‘Je zal nergens een afdeling mannen van elke omschrijving aantreffen. Omdat de rest van de winkel en alle andere muziekgenres in de eerste plaats als mannelijk beschouwd worden’, klonk het. ‘Categoriseer mijn sekse niet!’

 

MEISJES EN MUZIEK: FIEN DEMAN X BLACK MAMBA

De één bezorgt je die koude rilling langs je ruggengraat met haar zachte, glasheldere stem. De ander raakt je net iets lager, in je heup-area, met haar sexy Timberlake-meets-r&b- mashups. Fille Folle sprak met Fien Deman -- ex- I Will, I Swear en vanaf eind deze maand weer schallend uit je boxen met nieuwe band Ivy Falls -- en Noena Eze a.k.a. BLACK MAMBA, de urban DJ uit Sint-Niklaas met de funkiest sound around.

 

 

1. Wanneer wist je: ik ga de muziekwereld in? Is er een bepaalde artiest of band die de liefde voor muziek in jou heeft opgeflakkerd?

 

FIEN: “Toen ik klein was, was ik enorme fan van Destiny’s Child. Ik had alle cd’s. Maar het waren wel eerder artiesten als James Blake, Bon Iver en Sufjan Stevens die me het gevoel gaven van “dit is ZO zot. Dat wil ik ook doen, want dat moet het leukste zijn dat je kan doen.” Die liefde voor muziek zat er altijd al in, maar ik was eigenlijk pas 14 toen ik begon te zingen. Daarvoor zong ik wel in een kinderkoor, maar ik had toen eigenlijk helemaal geen goeie stem (lacht).

Maar ik leerde de juiste mensen kennen. Ik had een vriendin die piano speelde, waar ik samen nummertjes mee opvoerde. En zo was ik negentien toen ik de muziekwereld inrolde. Bam, direct een platencontract. Alles was zo zot in die periode. Voor de eerste keer op Radio 1. Termen als “managers” en “labels”. Enorm veel bijgeleerd toen.”

 

NOENA: "Mijn liefde voor muziek is er altijd geweest en zal er altijd zijn. Het ontdekken van muziek en die laten horen aan vriendinnen maakte me altijd al gelukkig, zeker als ze mijn ontdekkingen ook goed bleken te vinden. Ik ben nog steeds de persoon die tijdens feestjes of etentjes bij mensen thuis snel even gaat kijken waar de muziek vandaan komt en of ik ze misschien kan veranderen.

Maar mijn liefde voor draaien is vooral aangewakkerd door Faisal. Drie jaar geleden zag ik hem voor het eerst draaien op Feel the Air in Waasmunster en ik was meteen verkocht. Hij was ook de eerste die mij deed realiseren dat dj’en meer is dan alleen hits spelen. Zijn set wisselde perfect hits af met onbekende nummers en het publiek bleef de hele tijd dansen. Straf. Hij stond daar ook zo chill, alsof alles vanzelf gebeurde. Na die avond begon ik z'n mixtapes te beluisteren via de Soundcloud van Studio Brussel en raakte ik meer en meer geïnspireerd. Ik leerde ook andere dj’s kennen die elk hun eigenheid hebben opgebouwd -- iets wat ik enorm waardeer."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2. De muziekwereld is en blijft een harde wereld. Heb je ooit het gevoel dat je als meisje anders wordt behandeld of aangesproken dan je mannelijke collega's?

 

FIEN: “Je merkt bijvoorbeeld wel dat ze technische vragen niet aan mij stellen. Dat vragen ze sneller aan een man. Maar goed, da’s ook terecht — vraag mij in godsnaam niet om de technische fiche te maken. ’t is gewoon — in een band met een meisje wordt er snel vanuit gegaan dat ze zingt. Misschien schrijft. Maar niet veel meer dan dat. Terwijl ik veel meer kan dan dat. Ik kan nummers van nul opbouwen. En terwijl ik vroeger snel dacht “Fien, da’s niets voor u, laat de technische boys zich hiermee bezig houden”, toon ik nu graag dat ik het wél kan. Waar ik zelf veel over nadenk is het verschil tussen frontmannen en frontvrouwen in de perceptie van het publiek. Een frontman wordt op handen gedragen. Meisjes vinden hem knap, verliezen zich misschien in een kleine crush; mannen kijken naar hem op, proberen zich met hem te identificeren. Frontvrouwen worden veel meer onder een vergrootglas bekeken. Is ze te zelfverzekerd? Dan is ze arrogant. Als ze wat braafjes is, wordt ze al snel voor saai versleten. Je wordt meer afgerekend op je kleren, je présence. Als je de energie van je muziek wil uitstralen schiet dat bij veel mensen in het verkeerde keelgat; terwijl een frontman die zich king of the world voelt er een extra applausje bij krijgt.”

 

NOENA: "Ja, dat gevoel kan ik zeker niet ontkennen. Ik durf niet zeggen dat mannelijke collega’s het slecht met ons voor hebben, maar hun reacties zijn soms ongepast. Zo reageren ze vaak verrast als ze me echt zien mixen. Hun verwachtingen liggen vaak lager voor vrouwelijke dj’s. Dat is niet fair, maar ik begrijp ergens wel waar dat vandaan komt. Ik noem geen namen, maar ik heb ook al vrouwelijke dj’s zien playbacken met een opgenomen set. Gelukkig zijn de meeste vrouwelijke collega’s wel talentvol en daar mogen sommige mannelijke collega’s wel wat meer respect voor tonen."

 

 

3. Wat doe je voor een optreden? Hoe raap je dat zelfvertrouwen bij elkaar om het podium op te stappen of achter je decks te kruipen en ervoor te gaan?

 

FIEN: “Het is altijd goed om even in groep iets te drinken en gezellig te doen. Samen je stem opwarmen en liedjes zingen en je gewoon wentelen in die goeie sfeer. Vooral elkaar niet opjutten van “amai, veel volk!” of “aiiii, moeilijk publiek.” Ik weet gewoon: hoe relaxter je bent, hoe beter het gaat zijn. Je hebt geen andere keuze dan er te staan.

Vaak zijn zelfs de grootste massa’s niet eens de engste. Als je op Pukkelpop of Dranouter speelt is dat publiek gewoon een massa. Een gegeven. Maar een publiek van vijfendertig, dat zijn vijfendertig individuen die naar jou zitten staren.”

 

NOENA: "Meestal bereid ik mijn sets de dag zelf voor. Door de muziek te selecteren begin ik vanzelf altijd al zin te krijgen. Dat is soms nodig, zeker als je pas laat geprogrammeerd staat en je daarvoor nog lekker in de zetel lag met een dekentje. Haha. Tijdens de verplaatsing naar de club of het cafe waar ik moet draaien, zet ik altijd mijn koptelefoon op zodat ik niet uit de ‘zone’ kan geraken.

Voor ik op het podium klim, heb ik altijd wat gezonde stress, maar eens ik begonnen ben met draaien sta ik daar niet meer bij stil. Stress wordt dan omgeruild door het gelukzalige gevoel dat ik krijg van mensen die tonen dat ze de muziek leuk vinden. Zeker als ze track ID’s komen vragen, dat voelt bijna als een cadeautje."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4. Heb je een powerlied dat je opzweept en zelfvertrouwen geeft?

 

FIEN: “Ik ben niet het soort mens die op zo’n moment naar een mega-energiek nummer met een positieve, happy boodschap grijpt. Ik hou meer van krachtige nummers met een emotionele ondertoon. Zoals “Emotion” van Destiny’s Child meebrullen. Heerlijk.”

 

NOENA: "Haha, ja hoor. Ik ontdek elke week wel een nieuw favoriet opzwepend nummer. Voor ik moet gaan draaien, zet ik dat nummer onderweg minstens een paar keer op. Op dit moment is het ‘I just wanna have fun girls’ van Full Crate featuring Saidah Conrad.

 

 

5. Op welke manier is je muziek een uitlaatklep en kan je er zelf je ei in kwijt?

 

FIEN: “Het is een gigantisch cliché, maar: dat is enorm. Zelfs in die mate dat ik niet begrijp hoe niet-muzikanten of niet-creatievelingen dingen ooit kunnen plaatsen. Ik heb net een EP afgewerkt van vier nummers die ik in de loop van de voorbije 2 jaar geschreven heb. En ik weet nog exact wanneer ik ze schreef. Ik krijg die drang om te schrijven wanneer er iets gaande of gebeurd is, iemand me heeft teleurgesteld, of ik zelf het gevoel krijg dat ik aan het veranderen ben. Wanneer ik voor mezelf de conclusie heb gemaakt dat dingen zijn zoals ze zijn en dat het “beter zo” is, schrijf ik als het ware als een reminder aan mezelf.

Het is zo interessant om als muzikant nummers te maken waar veel van jezelf in ligt. Om je kwetsbaar op te stellen. Om een oeuvre te hebben van herinneringen die aan elkaar gerijgd zijn. Zo zie je ook dat je groeit. Ik vind dat een enorme meerwaarde aan het leven.

En soms is ’t ook goed voor je publiek om die dingen te kunnen horen. Kijk naar Angel Olsen, bijvoorbeeld — zalig wijf, superknap, grappig, met een fantastische stem — die is eigenlijk zo goed als perfect. Maar als ze zingt gaat ’t over haar gebroken relaties of over hoe ze in de steek werd gelaten. Dat maakt haar meteen een stuk menselijker.”

 

NOENA: "Da's een goeie, maar moeilijke vraag. Ik ben dj, geen producer. Als je als artiest bent zelf muziek maakt kan je volgens mij veel beter je creativiteit laten werken. Ik, als dj, leef van de muziek van anderen. Maar omgekeerd zie ik het ook als mijn taak om creatieve artiesten aan een groter publiek voor te stellen. Zo blijven zij gemotiveerd om nieuwe, fantastische muziek te maken.

Maar een uitlaatklep is muziek altijd geweest. Dat was vroeger zo, tijdens balletles, pianoles of notenleer, maar nu nog steeds, tijdens concerten, festivals, feestjes en mijn eigen dj sets. Sinds ik dj ben luister ik wel anders naar muziek. Ik ben veel nieuwsgieriger geworden. Van wie is dit nummer? Kan ik dit draaien? Zou die artiest nog goede nummers hebben? Ondertussen is Shazam voor mij een nieuwe beste vriend."

 

 

6. Welke 3 nummers mogen er voor jou zeker niet ontbreken in onze #fillefollebeats-lijst?

 

FIEN: “Don’t Touch My Hair” van Solange. “Deadwater,” “Don’t Wanna Be Your Girl,” of eigenlijk alles van Wet. En “Shut Up, Kiss Me” van -- opnieuw -- Angel Olsen.

 

NOENA: "Ik vind het altijd zo moeilijk om bepaalde nummers eruit te pikken, zeker omdat mijn hobby eigenlijk muziek verzamelen is. Maar ik kan niet ontkennen dat er momenteel een paar nummers zijn die een vaste plaats in mijn sets alsook in mijn hart hebben kunnen veroveren. Sowieso "Don't Care" van Coely. Da's echt een topwijf waar er meer van zouden moeten zijn. En het is bovendien het eerste en enige nummer dat ik ooit via iTunes heb gekocht. Als tweede: "Queen" van TT-the Artist feat. La Mu Dey. Ik wacht geduldig af tot zij eens naar België afzakt, want haar hele laatste album was gewoon subliem. Ik voel me zo stoer als ik haar nummers draai! En dan nog "Firefly" van Mura Masa feat. NAO. Ik zag NAO een tijdje geleden in de Charlatan en was direct verkocht door haar hoge maar krachtige stem. En haar album is er eentje om gelukkig van te worden. Mijn all-time favourite blijft "Firefly", een echte meezinger!"

 

 

door ilona lodewijckx

illustratie door aurike quintelier

fien de man

noena eze

Chrostin, het getekende alter ego van illustratrice/badass bitch/zelfverklaarde hotdog Christina Dewitte weet exact hoe de wereld in elkaar zit. The struggle is real.

SONITA: RAPPEN VOOR JE LEVEN

door ilona lodewijckx

Eerst fluistert ze, want een meisjesstem die gehoord wordt, da’s eigenlijk not done in haar buurt. En dan toch. Ze schreeuwt. Om die oorverdovende meisjesstilte te compenseren. Om haar boosheid over de wonden op haar jonge lijf te uiten.

 

I am perplexed by this tradition and these people / they sell girls for money/ no right to choose.

 

Dat zingt ze hier.

 

Op haar voorhoofd staat een streepjescode, die aantoont dat ze een product is dat gekocht kan worden. Haar zwarte ogen, ontsierd door blauwe plekken en builen, lijken door je spieren en botten recht in je ziel te priemen. De Afghaanse Sonita blijft niet langer stil.

 

Toen ze tien was twijfelden haar ouders al om haar als kindbruidje te verkopen. Dat kwam er toen niet van, omdat de familie Alizadeh naar Iran vluchtte om aan het Taliban-regime te ontsnappen. De jonge Sonita verdiende wat zakgeld door het poetsen van toiletten en leerde zichzelf lezen en schrijven. Ze raakte geïnspireerd door Eminem en de Iraanse rapper Yas, en begon al snel haar eigen liedjes te schrijven, dromend van een eigen rap-carrière, een joelend publiek, een eigen videoclip.

 

En talent had ze. Kort daarna won Sonita $1000 in een Amerikaanse wedstrijd voor songwriters. A dream come true. Maar de reality check kwam snel daarna. Mama Alizadeh gebood Sonita om terug te komen naar Afghanistan — want er was groot nieuws.

 

Een vreemde man had $9000 geboden om Sonita van haar moeder te kopen en met haar te trouwen. En haar moeder had toegezegd, om met het zuurverdiende geld zelf een bruidje te kunnen kopen voor Sonita’s broer. In Iran, waar Sonita opgroeide, is het de norm dat meisjes naar school gaan; maar in Herat, de Afghaanse stad waar haar roots lagen, was het de normaalste zaak van de wereld voor meisjes om vroeg te trouwen. Met de hoogste bieder.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Spoiler: het liep goed af. Rokhsareh Ghaemmaghami, een Iraanse regisseur, stootte toevallig op Sonita's verhaal. Ze was ontroerd door Sonita's verhaal en talent, en kon niet aan de zijlijn toekijken hoe een jong meisje met grote dromen en ambities voor de som van $9000 voor altijd de mond gesnoerd zou worden. Ze bood Sonita's moeder $2000 in ruil voor twee maanden tijd, en goot Sonita's opmerkelijke verhaal in een echte film, die de problematiek rond kindhuwelijken pijnlijk blootlegt.

 

"Voor ons is het een groot verschil," vertelt Ghaemmaghami. "In Iran zijn 65% van de universiteitsstudenten vrouwen. En er is geen twijfel over of een meisje naar school gaat of niet -- ze moet naar school, punt. In Afghanistan wordt dat nog in vraag gesteld. En vooral in Herat, en de gemeenschap waar de familie van Sonita uit voortkomt, is iedereen verkocht of gekocht. Je kan niet verwachten dat Sonita's moeder dan plots de rebel speelt die weigert," zegt Ghaemmaghami. "Ze deed wat ze altijd al had gezien. En nu ze onder ogen zien dat ze een andere optie hebben, is er geen haar op hun hoofd dat eraan denkt om Sonita te verkopen. Ze zijn zo fier op haar."

 

Bekijk zeker "Sonita", de film die Rokhsareh Ghaemmaghami over Sonita inblikte. De trailer kan je hier alvast zien! En oh ja -- channel je innerlijke Sonita. En dream big.

#FILLEFOLLEBEATS

In deze muziekeditie krijg je een dubbele dosis #fillefollebeats! Met o.a. Gossip, (queen) Lauryn Hill, Nancy Sinatra en Janelle Mone. Shake je sugar lumps op de zwoele beats van de koninginnen der aarde!

De ruitenwissers bewegen op en neer.

Hoe graag je het ook wil, je kunt niet

zeggen of je het geluid nu leuk vindt of

niet. Je zingt mee met de radio. Je haat

het liedje dat net speelt maar de tekst

gaat als vanzelf. Putjes in de weg laten

je GPS op de grond kletsen. De radio

vindt de juiste frequentie niet meer. Je

bent er bijna. Op je bestemming. Je

slaat met opzet de verkeerde straat in.

Maak een u-bocht. Je bent dankbaar

om het extra rondje. Je rijdt naar een

huis maar niet naar huis.

#vijftiendeverdieping

GIRLS GO BOOM

Ben je een rock 'n roll badass? Hou je van muziek maken en zoek je een forum om die muziek de wijde wereld in te sturen? Introducing: Girls Go BOOM! Lindsi en Juliana willen sterke meisjes in de punk- en rock 'n roll-scène zien, en organiseren daarom vanaf december een driemaandelijks Girls Go BOOM-event in Gent en Rotterdam.

 

Dit is hun uitleg:

 

"Sinds het ontstaan van de popmuziek in de jaren 50 is de muziekindustrie een echte boys club geweest. Het waren de mannen die provocatief de heupen shaketen op het podium in de vroege jaren van de rock 'n roll. Het waren de mannen die de labels runden wanneer rock hard werd en punk wild werd. En het waren de mannen die de album reviews schreven toen door de new wave iedereen op Morrissey wilde lijken. Het waren ook de mannen die moshten toen het nog sociaal acceptabel was je beste vriend een blauw oog te slaan op de tonen van de muziek.

 

Doorheen de geschiedenis van de rockmuziek hebben mannen de toon gezet. Moe?

Let the girls take over.

 

 

Girls go BOOM staat voor meisjes die andere meisjes een podium geven. Door een persoonlijke frustratie van niet alleen weinig meisjes te zien optreden maar ook weinig meisjes in het publiek te zien bij optredens, gingen we voor een Kathleen Hanna-move en besloten we meisjes naar voren te roepen. Girls Go BOOM toont dat jep, meisjes muziek maken, en wat meer is -- ze kicken ass terwijl ze het doen.

 

Maak jij muziek. Schrijf je poëzie of ben je met eigen kunst bezig? En ben je op zoek naar een ruimte om met je eigen shit te experimenteren? Contacteer ons! Wil je met ons feesten? Hou dan onze kalender in de gaten voor komende evenementen.

 

Ben je een jongen en bang dat je niet toegelaten wordt op een van onze ongelooflijk coole events? Chill! Jongens zijn toegelaten -- het draait gewoon voor één keer niet om jou."

 

Meedoen? Stuur een mailtje naar info@girlsgoboom.com!

maand augustus

archief

"ik blijf recht"

contact

© all rights reserved