no nonsense. geen taboes.

nieuwsbrief?

YES PLEASE!

spanneeeeend...

oeps, fail, probeer nog eens!

welkom in onze sisterhood!

EEN BOEK!

klik hier om meer te weten te komen!

RIDING SOLO

door alexandra vandenberghe

"Je rugzak vullen met een minimum aan comfort en ergens tussen Bali en Thailand jezelf beter leren kennen. Wat voor vele mensen de trip van hun leven lijkt, voelt  een beetje aan als een trend. Iets wat ik hoor te doen zoals broeken met olifantenpijpen, chokers of Uggs.

 

Het is niet dat ik verknocht ben aan de kerktoren van mijn geboortedorp. Ik hou evenveel van de wereld ontdekken als Robinson Crusoe.

 

Je onderdompelen in een andere cultuur die mijlenver van je opvoeding ligt, zorgt voor perspectief en kan alleen maar jezelf verrijken. Ik heb nog maar een fractie van deze aardbol gezien en het heeft mij al zoveel bijgeleerd. Over de landen waar ik naartoe ben gegaan, over mezelf en over de verscheidene soorten chipssmaken ter wereld. Ik was nooit alleen en hadden sommigen van die reismakkers mij niet op deze feiten gewezen, dan had ik het misschien nog niet door.

 

De waarheid is dat ik niet zo goed ben in alleen zijn. Naast slangen is alleen zijn één van die monsters onder mijn bed ’s avonds. Zelfs als ik in België bewust de beslissing neem om iets alleen te doen, dan slaag ik er keer op keer in om iemand op sleeptouw te nemen. Ik ben een extravert met de energie van een losgeslagen puppy. Alleen zijn zorgt er vooral voor dat ik na een halfuur de muren oploop van nervositeit. Ik ben er nooit goed in geweest. Ik begin te piekeren en te overanalyseren tot op het punt dat ik mij druk begin te maken over mijn kledingkeuze in het eerste middelbaar.  Het feit dat mijn eerste dag in het middelbaar al twaalf jaar achter de rug ligt, maakt dan niet zoveel uit.

 

Of ik nu alleen op ponykamp vertrok of op mijn eentje naar Gent ging om te studeren. De eerste week huil ik gegarandeerd van de eenzaamheid met als gevolg een hysterisch telefoontje naar mijn mama. Begrijp mij niet verkeerd, voor jezelf zorgen in een land dat je niet kent, een andere cultuur proberen te begrijpen…Je verlegt sowieso je grenzen terwijl je een grenzeloos bestaan leidt; maar is het verplicht? Wat als ik mezelf beter leer kennen en ik het resultaat niet zo aangenaam vind? Niemand is perfect en ik kan bij momenten een gigantisch kutwijf zijn. Dat weet ik, daarvoor hoef ik geen duizenden kilometers over oceanen te vliegen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Alleen reizen wordt vaak gezien als de oplossing voor al jouw problemen die gepaard gaan met volwassen worden. Verward over wat je wil aanvangen met je leven, ga naar Thailand en ontdek je passie. Je lief heeft het uitgemaakt, ga naar Australië en word verliefd op een surferboy. Soms voelt het gewoon wat aan als vluchtgedrag in de vorm van een vliegtuigticket. Volwassen worden is nu eenmaal  verwarrend. Je airmiles kunnen daar weinig aan veranderen. Een pina colada in Costa Rica zal de pijn verzachten, maar het doet de eenzaamheid niet wegebben. Ik heb graag een klankbord naast mij. Iemand waarbij ik kan ventileren, mijn frustraties kan uiten, mee kan dansen en domme woordgrappen mee kan maken.  Op mijn eentje gaan zitten voelt dan vooral aan als een verkwisting van mijn geld.  Hoe lekker die pina colada ook is en hoe helder die oceaan er ook uitziet.

 

Reizen is ook angstaanjagend voor sommigen. Je weet niet waar je zal belanden. Ook al bezit ik zelf nog een lange lijst aan plaatsen die ik wil zien (Iran, Japan, Finland). Elke keer ik op een vliegtuig stap is dat met kriebels in de buik die mijn maag wat in de war brengen. Als het nu over Blankenberge of Rio De Janeiro gaat. Samen verdwalen in een grootstad lijkt mij leuker dan alleen. Ik ben een chaoot met nul talent voor navigatie dus die kans zit er dik in. De mensen rondom mij hebben er ook niet zoveel vertrouwen in. Die ene keer dat ik verklaarde dat ik op mijn eentje met de trein door Europa ging trekken, hebben mijn ouders een spontane weddenschap georganiseerd met de inzet: “Na hoeveel dagen zullen we haar moeten gaan redden uit één of andere hachelijke situatie?”

 

Misschien zet ik toch ooit die stap. Ga ik de confrontatie aan met het concept solo travel. Leer ik surfen in Bali of sushi maken in Tokyo. Het feit dat ik er geen behoefte aan heb om het alleen te doen, maakt van mij geen saaie huismus. De applicatie voor een souschef en surfbuddy blijft voorlopig wagenwijd openstaan. Je hoeft nooit iets te doen wat niet bij je past. Dan is alleen reizen zoals dat paar Uggs. Hoe comfortabel en zacht ze ook zijn. Als jij vindt dat ze jeuken dan zullen ze ook gewoon blijven jeuken."

© all rights reserved