no nonsense. geen taboes.

nieuwsbrief?

YES PLEASE!

spanneeeeend...

oeps, fail, probeer nog eens!

welkom in onze sisterhood!

klik hier om meer te weten te komen!

 editie no. 1, 16 augustus 2016

SWEAT, BABY, SWEAT, BABY

illustratie door aurike quintelier

buikspieren en eyeliner

the golden girls

sweat, baby, sweat, baby

waarom je yusra mardini (18) mòet kennen

vijftiendeverdieping

de wereld van ann-sophie

BUIKSPIEREN EN EYELINER

Lieve Filles,

 

Heerlijk dat jullie erbij zijn voor de allereerste editie van Fille Folle. Want al zeggen we het zelf -- dit is nogal een big deal. Ooit kunnen jullie er volop tegen dochters en kleindochters over stoefen. Of de vergeelde prints voor veel geld op ebay verkopen. Maar daar zijn we nog niet.

 

De laatste weken hebben we erg hard gewerkt om interessante verhalen voor jullie te vinden. Onze inspiratie? De stevig gespierde, in hijab-, bikini- of met juweeltjes bezaaide pakjes gehulde atletes die op de Olympische Spelen in Rio het beste van zichzelf geven.

 

Met hun hoekige schouders, bolgespierde billen en buikspieren waar je kaas op kan raspen slaan ze het traditionele schoonheidsideaal voor meisjes aan diggelen. En toch staan ze met hun teamgenotes te giechelen, is hun eyeliner perféct gedaan en worden hun strakke dotjes door schattige speldjes versierd.

 

Waar we het over hebben in deze Fille Folle? Over the golden girls die in Rio geschiedenis schrijven. Over Yusra Mardini, de 18-jarige Syrische vluchtelinge die in Rio toont wat ze waard is in het zwembad. Over zweten als een rund, want is dat wel ladylike? En over Ann-Sophie, die vertelt hoe ze zich als kind niet helemaal thuis voelde tussen de jongens op het voetbalveld.

 

Liefs, Fille Folle

THE GOLDEN GIRLS

Meet onze nieuwe Belgische hartendief Nafissatou Thiam (21), het Texaanse wonderkind Simone Biles (19) en geschiedenisschrijfster/zeemeermin Simone Manuel (20). Alle drie zijn ze jong, zwart en beresterk. Alle drie gaan ze straks met goud om de hals naar huis. En bij alle drie betekent hun overwinning veel meer dan gewoon de snelste, beste of lenigste zijn.

 

Als je elke dag met een grote smile uit bed rolt om naar school te gaan, mag je jezelf het achtste wereldwonder noemen. Want school betekent vroeg opstaan, ’s winters in de kou op je fiets of een overvolle bus kruipen, de hele dag stilzitten, je laten kwellen door leerkrachten die uitdrukkingen als “alle gekheid op een stokje” gebruiken, je kop breken op onmogelijke sommen en Franse vervoegingen, en thuiskomen met een map vol huiswerk. Je zou er voor minder een hekel aan krijgen.

 

Maar wat als je daarnaast ook nog hordeloopt, hoogspringt, kogelstoot, sprint, verspringt, speerwerpt én de longen uit je lijf spurt? Want zo ziet het weekschema van onze Nafi eruit.

 

Nafi, die zich de komende 4 jaar de beste zevenkampster van de wereld mag noemen, combineert topsport met een opleiding geografie aan de universiteit van Luik. That's right. Nadat ze kwam, zag en goud pakte in Rio, moet Nafi zich zorgen maken over taken en deadlines. En dat is heel bijzonder.

 

Veel topsporters zijn namelijk nog heel klein wanneer ze beginnen trainen. Ze hebben amper tijd voor de jeugdbeweging, verjaardagsfeestjes, luieren in de zon of kalverliefdes. Op heel jonge leeftijd draaien ze vaak al mee op het hoogste niveau. En bij veel atleten is school dan ook niet de hoogste prioriteit. Velen van hen halen nooit een diploma, terwijl hun topsportcarrières vaak heel snel over zijn. In de Verenigde Staten komt het zelfs voor dat belangrijke universiteiten atleten naar hun school lokken om hen prestige te bezorgen tijdens sportwedstrijden, terwijl ze al te goed weten dat de sporters voor de andere vakken nooit kunnen slagen.

 

Nafi bewijst dat alles kan als je hard genoeg werkt. Denk even aan haar als op 1 september je wekker afgaat!

 

 

Over naar Simone Biles. Als je haar bezig hebt gezien, twijfel je er niet aan dat ze de grootste gymnaste ooit is. En grootste moet je hier niet letterlijk nemen, want ons Simone'ke is niet groter dan 1 meter 45.

 

Lil' Simone is in recordtempo een lieveling geworden van het Amerikaanse publiek, en dat heeft naast haar ongelooflijke talent alles te maken met haar levensverhaal. Drake mag dan wel het muzikale brein zijn achter "Started from the bottom", Simone is de verpersoonlijking ervan. Want zij started he-le-maal at the bottom: in een pleeghuis.

 

Nadat Papa Biles z'n vrouw Shanon met drie kinderen liet zitten, verloor Shanon zich in alcohol en drugs. Al snel werd het duidelijk dat ze niet meer voor haar kinderen kon zorgen, en kwam kleine Simone samen met haar zusje en broer in de pleegzorg terecht. Niet voor lang, gelukkig, want al snel wilden twee mensen haar graag adopteren: haar grootouders.

 

Opa Ron en stiefoma Nellie hadden geen contact meer met dochter Shannon, maar wilden niet dat kleine Simone in een vreemd gezin moest worden opgevangen. En zo werden de twee topoudjes Simone's nieuwe mom en pop. Nellie hield haar hart vast, want de kleine en lenige Simone vond niets leuker dan op de dure meubels te klauteren en eraf te springen. Gymnastieklessen waren de logische volgende stap. En ondertussen is Simone zo goed dat ze eigenlijk enkel zichzelf als concurrente heeft.

 

Hoe zeggen ze dat ook alweer? When life gives you lemons, make lemonade. Schol!

 

 

En dan, last but not least, nog een Simone! Simone Manuel is 20 en verbaasde in Rio vriend en vijand door ondertussen al 2 keer goud te pakken in het zwembad. Een applausje waardig. Maar haar prestatie is ook buiten de sportwereld heel bijzonder, want Simone werd de eerste Afro-Amerikaanse die ooit goud haalde in het zwemmen.

 

Waarom dat zo'n big deal is?

 

In de Verenigde Staten is zwemmen een gevoelig onderwerp. Lange tijd was het publieke leven in de VS gescheiden voor zwarten en blanken, en mochten zwarten niet binnen in zwembaden. Terwijl blanke mensen baantjes trokken in chique openluchtzwembaden, had de zwarte bevolking -- in het béste geval -- een verwaarloosd minibadje om in te ploeteren. Zwarte mensen werden weggepest uit het zwembad, en het water werd weggepompt omdat zwarte kinderen erin gespeeld hadden.

 

Maar meestal was er gewoon helemaal geen zwembad in de buurt. Met als gevolg dat kinderen geen zwemlessen kregen en heel weinig Afro-Amerikanen kunnen zwemmen.

 

Vroeger werden daar allerlei racistische theorieën over verzonnen. Dat zwarte mensen dikkere botten hadden bijvoorbeeld, waardoor ze van nature geen watertalenten waren. Onzin, natuurlijk. Maar het probleem blijft. Want ook nu, nu alle openbare zwembaden in de VS voor iedereen toegankelijk zijn, schat USA Swimming dat 70% van de Afro-Amerikaanse en 60% van de Latijns-Amerikaanse kinderen in de VS niet kunnen zwemmen.

 

In die context is de prestatie van Simone Manuel plots nog dat ietsje specialer. En Fille Folle houdt ervan als meisjes geschiedenis schrijven. Yes!

 

SWEAT, BABY, SWEAT, BABY

illustratie door aurike quintelier

Je loopschoenen strikken en lekker gaan zweten. Zalig — en niet meer dan normaal. En dat plakkerige sportlijf spoel je na je workout gewoon af in de douche.

 

Maar wat als je ook buiten het sporten heel erg zweet? Zo hard dat je hand vlekken maakt op een belangrijke toets, je je schaamt om het hand van je lief vast te houden, of je angstvallig je armen naast je lijf klemt om je okselplekken te verstoppen?

 

Meisjes die sporten tot ze zweten worden vaak als sexy gezien. “Meisjes zweten niet, ze glinsteren”, wordt daar wel eens over gezegd. Maar als je gewoon in de klas zit of met je vriendinnen afspreekt, is de kans groot dat je je helemaal niet zo glinsterend voelt wanneer je je shirt tegen je rug voelt plakken.

 

De — meestal onterechte — associatie met stinkoksels en ongewassen zijn maakt zweten een onderwerp waar veel taboe rond heerst. Maar hoe vreemd het ook klinkt: het feit dat je zweet toont weer eens aan wat een mirakel dat lijf van je eigenlijk is.

 

Zweten is namelijk de manier waarop je lichaam vanzelf z’n temperatuur regelt. Warmtereceptoren in je huid sturen een signaal naar je hersenen dat je lichaam gaat oververhitten, en die sturen op hun beurt een signaal naar je zweetklieren dat ze zich mogen laten gaan. Zet die sluizen maar open!

 

In je puberteit verandert je lichaam, en worden de drie miljoen zweetkliertjes in je lichaam — en dan vooral in je oksels, liezen, en aan je handen en voeten — actiever (sorry). Als dat zweet in contact komt met de bacteriën op je huid, kan dat voor vieze geurtjes zorgen.

 

Als je liever niet de indruk wekt dat je in een geitenstal woont (no offense, geitjes) is er heel wat dat je tegen die geurtjes kan doen. Een stevige douche, gevolgd door je favoriete deo, natuurlijk. In de zomerwarmte laat je die Kardashian-achtige synthetische bodysuit best in je kast hangen en kies je beter voor een los katoenen of linnen shirtje. En als je oksels écht niet te stoppen zijn, kan je in het Kruidvat okselpads halen die het vocht absorberen en je favoriete hemdjes van de zweet-verdommenis redden.

 

Maar het allerbelangrijkste? Eens goed nadenken hoe wonderlijk dat lijf van je voor zichzelf zorgt.

 

Damn, girl.

WAAROM JE YUSRA MARDINI (18) MOET KENNEN

illustratie door aurike quintelier

Yusra leidde een doodgewoon tienerleven in de Syrische hoofdstad Damascus. Ze sprak af met vriendinnen, was lid van een sportclub, en lag elk vrij moment in het zwembad. Want in het water stak ze iedereen voorbij.

 

Haar leven liep z’n normale gangetje. Tot de burgeroorlog uitbrak. Van Yusra’s leven zoals ze het kende bleef plots niet veel over. Haar huis vatte vuur en de hele familie moest verhuizen. Het dak van het zwembad waar ze trainde werd door bommen opengereten, waardoor je het water van op straat kon zien staan. Yusra dacht dat ze nooit meer zou zwemmen.

 

“Misschien sterf ik onderweg. Maar in mijn land ben ik toch zo goed als dood. Ik kan niks doen.” – Yusra Mardini

 

Op 12 augustus 2015, bijna exact een jaar geleden, kuste Yusra haar vader, moeder en jongere zus huilend vaarwel en vluchtte ze met haar oudere zus Sarah uit Syrië. Levensgevaarlijk, en tegelijk haar enige kans om haar een leven op te bouwen.

 

Vier nachten sliepen de meisjes in de jungle, waar het krioelde van de scherpschutters. Zonder eten, water of schoenen. Ze legden hun leven én allerlaatste spaarcentjes in handen van een gewapende smokkelaar, die zwoer hen over de Middellandse Zee naar Griekenland te brengen. Met z’n twintig in een wankel sloepje voor zes.

Harde golven deden het overvolle bootje gevaarlijk wankelen en stuurden het van z’n koers. Het zoute water is ijskoud en prikt in de ogen. Baby’s huilden, vrouwen huilden, mannen staarden met een verkrampte blik de mist in.

 

En dan viel de motor stil. Paniek. Want bijna niemand van de vluchtelingen op het bootje kan zwemmen.

 

Water begon binnen te lopen. Mensen gooiden hun meest kostbare bezittingen overboord. En dan schieten Yusra en Sarah in actie.

 

De zusjes Mardini springen in het water. Met één arm aan de boot en de andere in een schoolslag zwemmen ze richting land. Het water is ijskoud, de boot loodzwaar. Wanneer de sloep aan land komt, valt Yusra uitgeput neer. Twintig mensen zijn gered.

 

Yusra Mardini trok naar Rio de Janeiro met het Olympische vluchtelingenteam. Ze waagde er haar poging in de 100 meter vlinderslag en 100 meter vrije slag, en werd uiteindelijk 41ste en 45ste. WHAT. A. BADASS.

Het was een gek zicht. Haar benen

slingerden van onder haar lichaam

en met gestrekte voeten leek ze de

lucht in stukken te snijden. Hoe

ze zich achteraf in de scherven van

wolken wentelde die haar omhelsden.

 

Hoe ze verdween.

#vijftiendeverdieping

DE WERELD VAN ANN-SOPHIE

illustratie door aurike quintelier

Ann-Sophie werd geboren in het lichaam van een jongen. Wat ze denkt, voelt, doet en droomt doorheen haar transitie, probeert ze hier in woorden te gieten.

 

“Eén van mijn vroegste herinneringen zijn de kleedkamers van de lokale voetbalclub. De geur van stinkende sokken. Geroep en gejoel in de douches. Want voetballen is nu eenmaal wat een jongen. Op woensdagnamiddag ga je trainen, op zondagochtend speel je een match. That's it. De vaders stonden in koor te juichen aan de zijlijn of dropen af naar de warme kantine om al aan de aperitief te beginnen.

 

Eigenlijk zijn die herinneringen niet de mijne, maar die van mijn broer.

 

Ik heb één match gespeeld, omdat ik ook wel eens wou proeven van die vaderlijke aanmoediging. Ik was m’n voetbalshort vergeten en ging — tot mijn vader’s grote schaamte — het veld op in een lange winteronderbroek. Binnen de week was ik weer ingeschreven in de knutselklas, waar ik op m’n plaats zat.

 

De turnles was altijd een confrontatie met wie ik niet was. Met hoe andere mensen mij zagen. Je met een hoop tienerjongens vol testosteron moeten omkleden is voor iemand als ik niet makkelijk. Nog pijnlijker was de vinger die naar me wees, nog duidelijker aanwezig dan in de andere vakken op school. Je bent een jongen en je hoort bij de jongens. Je bent een jongen en je hoort bij de jongens. Je bent een jongen en je hoort bij de jongens.

 

Sport blijft voor mij iets dat heel hard gebonden is aan hoe ik gender ervaar. Het is een confrontatie met je eigen lichaam. Wat het kan, wat het niet kan, waar je de lijn moet trekken, en waar je de lijn kan verschuiven. Er is geen enkele reden om als transpersoon een sport af te zweren omdat ze zogezegd “mannelijk” of “vrouwelijk” is, maar het blijft een fysieke activiteit. En als je lichaam je ergste vijand is, kan dat soms hard aankomen.”

© all rights reserved