no nonsense. geen taboes.

nieuwsbrief?

YES PLEASE!

spanneeeeend...

oeps, fail, probeer nog eens!

welkom in onze sisterhood!

THE BLACK DOG

door ilona lodewijckx

"Ik zit me al drie dagen druk te maken over met welke pen ik dit boekje kan starten. En dan breekt de uitverkorene in m’n hand. Zie je hoe die eerste zeven donkerder is dan de voorgaande getallen?* Soms schuilt het venijn in kleine dingen. Ik ben thuisgekomen van het werk en heb twee uren geslapen, lippen nog rood, hoepeloorbellen een afdruk achterlatend in mijn weke, gloeiende wang. Het is het soort vermoeidheid waarvan ik vrees dat ze niet verholpen kan worden door slaap of andere aardse dingen. Ze zit dieper, in m’n botten, een waas die m’n hersenpan overneemt en m’n zicht vertroebelt."

 

"De Zwarte Hond hield zich vandaag gedeisd, op de achtergrond. Er waren momenten dat ik helemaal niet aan ‘m dacht, dat ik helemaal kon opgaan in wat ik aan het vertellen was, dat m’n donkere en melancholische soundtracks kinderachtig aanvoelden. Maar ik voelde z’n aanwezigheid, een alles innemende leegte die ik me ondertussen eigen heb gemaakt, die deel is van wie ik nu ben, die me doet twijfelen of ik ooit wel anders ben geweest. Ik ben Ilona en ik voel niks. Zie ik je graag? Ik weet rationeel gezien van wel, maar ik blijf er onberoerd door. Wie houdt van zo iemand?

 

 

"De avond viel en ik werd plots zo boos. Zoveel klein venijn en geen energie om dat zoals gewone mensen te laten voor wat het is. Door een kapot schild voel je elke kiezel die naar je gegooid wordt. En dus werd ik razend. Een vlieg in mijn oog, mijn iphone die tegen de stenen smakt. En beleefd moeten blijven tegen mensen die zeggen dat het toch allemaal niet zo erg is. Mensen die met een intact stalen schild elke kogelregen doorstaan."

 

 

“Ik werd vanochtend wakker met het beest op m’n borst, log en loodzwaar. Hij drukte me terug de lakens in, maakte het haast onmogelijk om op te staan. Maar het moet, moet, moet. De spiegel toonde me een schim van mezelf, met ogen die ik amper openkreeg, haar dat ik dringend moest wassen, een rode en lichtjes gezwollen muggenbeet op m’n linkerooglid. Het bleek te koud voor de kleren die ik graag wilde aandoen, een pak waarin ik me stoer en put-together zou voelen, dus stond ik radeloos voor de kast, om uiteindelijk de deur uit te stappen in een leren vest die er veel cooler uitzag dan ik me voelde. Een harnas vol weke massa."

 

 

"De vermoeidheid was vandaag allesoverheersend. Ik was wazig en op de dool. Het lijkt alsof ik uit een pot stroop probeer te kruipen, een sprint wil lopen in mul zand, een berg wil op fietsen met een aan flarden gesneden band. Plotse pieken van energie deden me opleven, maakten me wijs dat ik weer “normaal” was, dat de Zwarte Hond koest in z’n mand zou blijven liggen. Om me dan plots toch weg te trekken van al dat plezier, en zachtjes te fluisteren: er zit een gat in jou."

 

 

"Ik koos ervoor om naar de sauna te gaan. Een cocon van hitte die zo troostend werkt als ik mezelf niet kan opwarmen. Oververhitten, de demonen eruit zweten, en dan dat kapotte lijf onderdompelen in een bad ijskoud water dat zo verlicht is dat het lijkt alsof je in maanlicht zwemt. Het is zoals schrijfster Sylvia Plath ooit zei: “er zijn vast dingen die een warm bad niet kan genezen, maar ik kan er zo gauw geen bedenken.” Ik voelde mijn bloed pompen, mijn hart proberen bijbenen. Ik leef. Ik ben. Mijn hart klopt onverstoorbaar voort om een lichaam aan te drijven dat zo onvoorstelbaar moe is. Maar ik voelde. In m’n hele lijf was ik er plots pijnlijk van bewust dat mijn semi-permanente staat als emotionele ijsberg niet echt is wie ik ben of wat me definieert. Het voelde fantastisch om even uit m’n eigen hoofd te zijn. De Hond is nergens te bespeuren."

 

 

* Deze tekst werd origineel met de hand geschreven in een klein zwart notitieboekje.

illustratie door aurike quintelier

© all rights reserved