no nonsense. geen taboes.

nieuwsbrief?

YES PLEASE!

spanneeeeend...

oeps, fail, probeer nog eens!

welkom in onze sisterhood!

EEN BOEK!

klik hier om meer te weten te komen!

10 augustus  2017

TUSSEN BOUNTY EN BLACK

door ilona lodewijckx

Lieve Filles,

 

Reizen is fijn, leerrijk, en een heel avontuur. Maar het krijgt wel nog nét dat laagje extra als er een deeltje van jou in je land van bestemming ligt.

 

Octavia en Zindzi zijn allebei het kind van een Belgische moeder en een Ghanese vader, zijn allebei de belichaming van #blackgirlmagic, zetten allebei hun scherpe pen in voor Fille Folle én trekken binnenkort allebei voor de eerste keer terug naar hun vaderland. Redenen genoeg voor een interview!

 

Hoe is het om een land te ontdekken waar je niet thuis bent, maar waar toch zoveel van je thuis ligt? Om te proeven van een cultuur die niet de jouwe is, maar wel door je aderen stroomt? Lees het hieronder!

 

Liefs,

 

Fille Folle

Wat is jullie link met Ghana?

 

OCTAVIA: “Ik ben ontstaan uit een exotische liefde. Dat kan je zien aan mijn smalle neus, waarvoor dank aan mama. Mijn lichtbruin kleurtje, koppige krulletjes en vrij aanwezige rondingen, daar heeft papa een groot aandeel in.  Mijn vader heeft zo’n 25 jaar geleden (wilde gok) zijn roots in Ghana achtergelaten, en is hier –in België - m’n mama tegen het lijf gelopen. Van dat grootse avontuur ben ik het product. Yaaaay me, mixed baby.”

 

ZINDZI: “Mijn uiterlijk en mijn familie. Ik denk dat ik, door de opvoeding van mijn Belgische moeder, weinig echte Ghanese waarden en normen mee heb gekregen. Mijn halfzus, die tien jaar ouder is, vertelde me onlangs dat ik als kleuter vloeiend Twi sprak. Dat is de belangrijkste taal in Ghana. Maar nadat mijn vader verhuisde is dat verwaterd. Mijn link met Ghana is dus niet gigantisch groot, maar toch voel ik toch altijd een zekere trots als Ghana positief in het nieuws verschijnt of het WK wint.”

 

Hebben jullie daar nog veel familie wonen?

 

OCTAVIA: “Ja! En Afrikanen deinzen trouwens niet terug van een weelderige reproductie, dus ik denk dat er een gans dorp mij en mijn lieve vriendinnetjes zal staan opwachten, haha.”

 

ZINDZI: “Ik denk dat het gros van mijn Ghanese familie in Ghana woont. Mijn papa heeft nog een zus in Duitsland en een broer in Nederland. En ik heb een broer en een zus in Brussel, maar al de rest woont gewoon in Kumasi en Accra. Ik heb nooit echt veel contact gehad met mijn Ghanese familie. Sinds een jaar stuurt mijn oudste halfbroer me berichten op Whatsapp, mijn vader zie ik sinds 6 jaar terug eens in de drie maanden en met mijn halfzus spreek ik van tijd tot tijd af. Verder heb ik nog 2 zussen en één broer die ik nog nooit heb gezien.”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op welke manier manifesteert zich dat in wie jullie zijn? Hoe heeft jullie dat gevormd?

 

OCTAVIA: “Ik heb niet echt veel voeling met mijn Ghanese helft. Niet omdat het me niet deert, maar omdat iedereen van de familie daar van het warme weertje geniet en ik ben nog nooit mee ben gaan genieten. Daar komt gelukkig in september – voor ’t eerst – verandering in. Spannend! Eerlijk, ik ben een beetje bang. Ik ben in heel veel dingen zeer Westers. Een vieze eter, for starters. Ik weet ook niet in hoe verre ik het gevoel voor ritme mee heb. En ik denk dat ik kan zingen, maar is dat wel zo? Ik ben alleszins geen conventionele Afrikaan met veel peper in d’r gat, luidruchtig en met zo’n attitude van ‘alles op’t gemakje’ en ‘t leven is één groot feest’. Oké, nu ik erover nadenk ben ik 80 % van de tijd wel zo. De andere 10 % ben ik de grootste grumpy cat en de overige 10 lig ik gewoon te slapen."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ZINDZI: “Daar ben ik me eigenlijk niet zo bewust van. Ik denk dat ik een beetje vervreemd ben van mijn Ghanese familie, van mijn Ghanese zelf. Ik heb een 100% typisch Belgische opvoeding gehad en ben altijd naar redelijk blanke scholen gestuurd, en ik voel me dan ook  een beetje geassimileerd. Ergens vind ik dat jammer, ergens ook niet. Maar het gevoel dat ik iets mis als ik met Afrikaanse mensen optrek wiens zwarte ouder wel in België is gebleven, is moeilijk weg te krijgen. Rond andere zwarte jongeren voel ik me vaak de ‘Bounty’, terwijl ik me bij mijn blanke vrienden dan soms weer ineens héél ‘black’ voel. Deels heeft dat natuurlijk gewoon te maken met het métis-zijn, maar ik ben er zeker van dat de manier waarop ik ben geassimileerd me ook heeft gevormd. Nu heb ik meer zin om ‘mijn roots’ te gaan onderzoeken, maar vroeger wilde ik er zelfs zo ver mogelijk van wegblijven.”

 

 

Wat is jullie plan voor het eerste Ghana-bezoek?

 

OCTAVIA: “Eerst en vooral mijn familie leren kennen. Lekker Ghanees eten, al hoop ik wel dat ze daar ook gewoon pasta hebben. Ik heb geen zin om twee weken lang op de pot te zitten, want laten we er niet over zeveren: ’t is vrij pikant, haha. Ik wil speciale en wilde diertjes zien — als ik een olifant ga zien, ga ik de tranen niet kunnen tegenhouden. Ja, ik ben zo eentje. Ik ga op safari trouwens: check! Verder wil ik eens een goede wandeling of drie doen, dat is goed voor mijn billetjes. Oh, en leuke foto’s maken. Must! Zwemmen, dansen, zingen, zonnen…. En asjeblieft, duim mee voor mij, dat ze mij op zijn minst een beetje leuk vinden.”

 

ZINDZI: “Echte plannen heb ik niet, maar ik ben dan ook niet echt een planner, op welk vlak dan ook. Ik wil sowieso veel natuur zien en mijn familie bezoeken. De slavenforten aan de Goudkust zou ik ook graag zien.”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat vind je het allerspannendst aan dit hele avontuur?

 

OCTAVIA: “Ik zit toch echt wel wat met de poepers hoor. Wat als ze mij niet leuk vinden? Ik zing niet voor het kinneke Jesus, ik heb ook niet het braafste uiterlijk en ik moest er 22 jaar over doen om eindelijk eens op visite te gaan. Misschien moet ik wel eens mijn ballen gaan zoeken of zo. En er gewoon het beste van maken. Ik ga gewoon beleven. Opnemen. Genieten. En ach ja, als ze mij niet zo tof vinden: spijtige zaak! Dan ga ik waarschijnlijk eerst een potje bleiten en daarna mij gewoon amuseren met mijn twee vriendinnen. Gelukkig zien zij er trouwens wel exemplair uit. Chance.”

 

ZINDZI: “Het allerspannendst, als ik heel eerlijk mag zijn, vind ik de spinnen. Ik weet niet goed wat voor insecten er in Ghana zitten, maar ik weet wel nog dat ik toen ik drie was, daar door een grote spin gebeten ben en sindsdien dan ook bang ben van die beesten. Maar goed, wat ik reëel gezien het spannendste vind is de clash tussen mijn ultra-Belgische ingesteldheid en die van mijn familie daar. Ik weet dat zij heel gelovig zijn, en toen ik mijn broer op Whatsapp liet weten dat ik niet gelovig was is die ook ongelofelijk geschrokken. Ik hoop dat geloof geen kloof tussen ons zal vormen. Al bij al denk ik vooral dat ik van mijn sokken geblazen ga worden. Ik heb veel verwachtingen van Ghana en mijn familie daar, maar uiteindelijk denk ik dat alles anders zal zijn dan dat ik het me nu voorstel. Misschien vind ik wel een stuk van mezelf terug waarvan ik nooit wist dat ik het kwijt was, misschien ook niet. Maar Ghana zal ergens altijd wel een deeltje van mij zijn, groot of klein.”

 

 

 

 

 

 

 

© all rights reserved